 Membre depuis Dec '10
Langues de travail : anglais (monolingue)français (monolingue)anglais vers grecfrançais vers grecanglais vers français grec vers anglaisgrec vers françaisitalien vers grec
|    Maya Fourioti
A way with words..
Corinth, Korinthia Heure locale : 13:52 EEST (GMT+3)
Langue maternelle : grec  , français | | |
A way with words-Les mots et les choses- | | Indépendant | | Translation, Interpreting, Editing/proofreading, Website localization, Software localization, Post-editing, Project management | | Spécialisé en : | | Cinéma, film, TV, théâtre | Archéologie | | Transport / expédition | Tourisme et voyages | | Sports / forme physique / loisirs | Médecine (général) | | Médecine : instruments | Droit : contrat(s) | | Gouvernement / politique | Certificats / diplômes / licences / CV |
| Autres domaines traités : | | Publicité / relations publiques | Org / dév. / coop internationale | | Droit (général) | Linguistique | | Poésie et littérature | Matériaux (plastique, céramique, etc.) | | Mécanique / génie mécanique | Médecine : médicaments | | Médecine : soins de santé | Philosophie | | Télécommunications | Vins / œnologie / viticulture | | Ordinateurs (général) | Histoire | | Général / conversation / salutations / correspondance | Mobilier / électroménager | | Art, artisanat et peinture | Entreprise / commerce | | Médecine : cardiologie | Cosmétiques / produits de beauté | | Économie | Enseignement / pédagogie | | Ingénierie : industriel | Environnement et écologie | | Finance (général) | Folklore | | Produits alimentaires et laitiers | Foresterie / bois / bois d'œuvre | | Journalisme |
More Less | anglais - Tarif : 0.06 - 0.12 EUR par mot / 25 - 35 EUR de l'heure
français - Tarif : 0.06 - 0.12 EUR par mot / 25 - 35 EUR de l'heure
anglais vers grec - Tarif : 0.06 - 0.12 EUR par mot / 25 - 35 EUR de l'heure
français vers grec - Tarif : 0.06 - 0.12 EUR par mot / 25 - 35 EUR de l'heure
anglais vers français - Tarif : 0.06 - 0.12 EUR par mot / 25 - 35 EUR de l'heure
grec vers anglais - Tarif : 0.06 - 0.12 EUR par mot / 25 - 35 EUR de l'heure
grec vers français - Tarif : 0.07 - 0.12 EUR par mot / 25 - 35 EUR de l'heure
italien vers grec - Tarif : 0.06 - 0.12 EUR par mot / 25 - 35 EUR de l'heure
Conditions apply Minimum charge(s):
Minimum charge for translation in EUR: 15.00
More Less | | Points PRO : 936, Réponses aux questions : 541, Questions posées : 7 | 30 entréesAccess to Blue Board comments is restricted for non-members. Click the outsourcer name to view the Blue Board record and see options for gaining access to this information.
More Less | | Transfert d'argent, Chèque, Visa, MasterCard, Virement bancaire | Échantillons de traduction proposés: 3 anglais vers grec: China's Military Comes Into Its Own
Detailed field: Gouvernement / politique | Texte source - anglais
By Rodger Baker
Chinese President Hu Jintao is visiting the United States; perhaps his last state visit as president before China begins its generational leadership transition in 2012. Hu’s visit is being shaped by the ongoing China-U.S. economic dialogue, by concerns surrounding stability on the Korean Peninsula and by rising attention to Chinese defence activity in recent months. For example, China carried out the first reported test flight of its fifth-generation combat fighter prototype, dubbed the J-20, during U.S. Defence Secretary Robert Gates’ visit to China the previous week.
The development and test flight of China’s J-20 is not insignificant, but it is also by no means a game changer in the U.S.-China defence balance. More intriguingly, the test highlights how China’s military increasingly is making its interests heard.
The J-20 Test Flight and China’s Strategic Concerns
The J-20 test flight shone a light on China’s strategic concerns and reflected some of the developing capability that addresses those concerns. The Chinese fear a potential U.S. blockade of their coast. While this may not seem a likely scenario, the Chinese look at their strategic vulnerability, at their rising power and at the U.S. history of thwarting regional powers, and they see themselves as clearly at risk.
China’s increased activity and rhetoric in and around the South and East China seas also clearly reflect this concern. For Beijing, it is critical to keep the U.S. Navy as far from Chinese waters as possible and delay its approach by maximizing the threat environment in the event of a conflict. Though the J-20 is still a work in progress, a more advanced combat fighter — particularly one with stealth capabilities — could serve a number of relevant roles toward this end.
The Chinese are still in the early stages of development, however. They are experimenting with stealth shaping, characteristics and materials, meaning the degree to which the J-20 can achieve low observability against modern radar remains an open question. Significant changes to the design based on handling characteristics and radar signature can be expected. Moreover, true “stealth” is the product of more than just shaping. Special coatings and radar-absorbing materials only top a lengthy list of areas in which Chinese engineers must gain practical experience, even allowing for considerable insight gained through espionage or foreign assistance. China still is thought to be struggling with indigenously designed and manufactured high-end jet engines, not to mention the integration of advanced sensors, avionics and the complex systems that characterize fifth-generation aircraft. It is too early to infer much from the single flight-tested prototype, something the United States learned during the Cold War when initial U.S. estimates of the Soviet MiG-25 attributed far more sophistication and capability to the design than proved to be the case after a Soviet pilot defected with his aircraft years later.
The Chinese role for the J-20 is based on a different set of realities than those the Soviets and Americans faced during the Cold War, meaning the J-20 prototype should not be judged solely by the American standards for fifth-generation aircraft. More than having the most advanced aircraft in the sky, the Chinese value the ability to maintain high sortie rates from many bases along the country’s coast to overwhelm with numbers the superior U.S. combat aircraft, which would be expected to be operated from aircraft carriers or from more distant land bases.
The J-20 Test’s Timing
Perhaps, more interesting than the test was its timing, with its associated political implications. For weeks before the test flight, Chinese message boards and blogs were filled with photographs of the new prototype on the tarmac, conducting taxi tests in preparation for its first test flight. Foreign military and defense observers closely monitor such sites, and their “leaked” images renewed attention to China’s fifth-generation development program, about which there has been plenty of speculation but little hard detail. Chinese defense and security officials also closely monitor such boards, but the officials chose not to shut them down — clearly indicating Beijing’s intent to draw attention to the test.
Gates asked Hu about the test , when the two met in Beijing. According to some media reports citing American officials present at the meeting, Hu appeared surprised by the question and somewhat perplexed by the details of the test — the implication being that Hu was unaware of the test and that the Chinese military may have acted out of turn. Gates told reporters that Hu had assured him the timing was coincidental. After being asked for his own thoughts regarding the relationship between the military and the political leadership in China after his meetings with Chinese civilian and defence leaders, Gates noted that he had become concerned about that relationship over time. He added that ensuring civilian and military dialogue between the two countries was important.
Although Gates did not say the Chinese military tested the J-20 without political clearance from Hu, the idea was certainly suggested by the media coverage and Gates’ response. On the surface, this seems rather hard to believe. Hu, as president of China and general secretary of the Central Committee of the Communist Party of China, also serves as chair of China’s parallel Central Military Commissions (one is under the government, the other under the Party, though both have exactly the same makeup).
That the head of China’s military would not know about a major new hardware test coming a week before his trip to meet with the president of the United States and coinciding with a visit of the U.S. defense secretary seems a reach. Furthermore, given the amount of attention just beneath the surface in China to the imminent test, and the subsequent attention in the foreign media, it would be startling that the Chinese president was so poorly briefed prior to meeting the U.S. defence secretary. If indeed the test surprised Hu, then there is serious trouble in China’s leadership structure. However, perhaps the issue is not one of knowledge but one of capability: Could Hu have stopped the test given the timing, and if so, would he have wanted to stop it?
The Rising Influence of China’s Military
Rumours and signs of the rising influence of the military establishment in China have emerged over the past few years. Since the 1980s, China has focused on and invested in a major reorientation of its military from a massive land army focused on territorial defense to one that emphasizes naval and air capabilities to protect China’s interests in the East and South China seas and beyond into the western Pacific. This has included expanding China’s reach and a focus on anti-access and area-denial capabilities, with accelerated development in this arena in recent years.
Some systems, like the DF-21D anti-ship ballistic missile, are uniquely tailored to countering the U.S. Navy. Others, like an expanding and more aggressive Ocean and Fisheries Administration, is directed more at China’s neighbours in the South and East China seas, and at asserting China’s claims to these waters.
This change in focus is driven by three factors. First, China sees its land borders, as being fairly well locked down, with its buffer territories largely under control, but the maritime border is vulnerability— a particular concern for a trade-based economy. Second, as China’s economy has rapidly expanded, so has Beijing’s dependence on far-flung sources of natural resources and emerging markets. This drives the government and military to look at protection of sea-lanes, often far from China’s shores. Third, the military leadership is using these concerns to increase its own role in internal decision-making. The more dependent China is on places far from its borders, the more the military can make the case that it is the only entity with both the intelligence and the understanding to provide the necessary strategic advice and perspective to China’s civilian leadership.
There is also the issue of a modernizing military looking out for itself, battling for its share of China’s budget and economic pie. A key part of former Chinese President Jiang Zemin’s fundamental military reforms was stripping the military of much of its business empire. At the time, the state — while funding the military — assumed that military-run industry would supplement the defense budget. In short, the military ran industries, and the profits were used to support local and regional defense needs. That kept the official state military budget down and encouraged enterprising commanders to contribute to China’s economic growth.
However, over time, it also led to corruption and a military where regional and local military commanders were at risk of becoming more intent on their business empires than on the country’s national defence. Money that largely had gone to support the living of the troops was sidelined and funnelled to the military officials. And the faster the Chinese economy grew, the more profit there was for the taking. Regional military leaders and local governments teamed up to operate promote and protect their own business interests regardless of the state’s broader national economic or social priorities. China’s central leadership saw troubling parallels to older Chinese history, when regional warlords emerged.
In response, Jiang ordered the military largely out of business. Military leaders grudgingly complied for the most part, though there were plenty of cases of military-run industries being stripped of all their machinery, equipment and supplies, which were then sold on the black market and then unloaded at bargain prices to the cronies of military officials. Other companies were simply stripped and foisted on the government to deal with, debts and all. Jiang placated the military by increasing its budget, increasing the living standard of the average soldier and launching a ramped-up program to increase rapidly the education of its soldiers and technical sophistication of China’s military. This appeased the military officials and bought their loyalty — returning the military to financial dependence on the government and Communist Party.
But the success of military reform, which also involved seeking greater sophistication in doctrine, training, communications and technology, has also given the military greater influence. Over time, the military has come to expect more technologically, and China has begun experimenting with technology-sharing between military and civilian industry to spur development. The drive for dual-use technology, from the evolving aerospace industry to nanotechnology, creates new opportunities for military officials to promote new weapons-system development while at the same time profiting from the development. As China’s global economic power has grown, the military has demanded more funding and greater capabilities to protect national interests and its own prerogatives.
But China’s military officials are also growing more vocal in their opinions beyond the issue of military procurement. Over the past year, Chinese military officers have made their opinions known, quite openly in Chinese and sometimes even foreign media. They have addressed not only military issues but also Chinese foreign policy and international relations. This step outside the norm has left the Chinese diplomatic community uncomfortable (or at least left it expressing its unease with the rising influence of the military to their foreign counterparts). This may be an elaborate disinformation campaign or a slightly higher level of the griping typical of bureaucrats, or it may in fact reflect a military that sees its own role and significance rising and is stepping forward to try to grab the influence and power it feels it deserves.
One example of the ostensible struggle between the military and the civilian bureaucrats over Chinese foreign policy played out over the past year. Through nearly the first three-quarters of the year, when the United States carried out defence exercises in the Asia-Pacific region — whether annual or in response to regional events like the sinking of the ChonAn in South Korea — the Chinese would respond by holding their own series of exercises, sometimes on a larger scale. It was a game of one-upmanship. Nevertheless, the foreign ministry and bureaucracy purportedly argued against this policy as counterproductive, and by the fourth quarter, China had shifted away from military exercises as a response. Instead, it once again pushed a friendlier and more diplomatic line even as U.S. exercises continued. By the November 2010 crisis over North Korea’s shelling of Yeonpyeong Island, China had returned to its standard call for moderation and dialogue.
If this narrative is accepted, the military response to being sidelined again was to leak plans to launch an aircraft carrier in 2011, to reinvigorate international attention to Chinese anti-ship ballistic missiles, and to test the new Chinese fifth-generation aircraft while Gates was in Beijing and just before Hu headed to Washington. A Chinese military motivated by nationalism — and perhaps an even stronger interest in preserving its power and influence within China — would find it better to be in contention with the United States than in calm. This is because U.S. pressure, whether real or rhetorical, drives China’s defence development.
But the case could as easily be made that the Chinese political leadership has an equal interest in ensuring a mixed relationship with Washington, that the government benefits from seemingly endless U.S. criticism of Chinese defence development. This is because such criticism increases Chinese nationalism, distracting the people from the economic troubles Beijing is trying to manage. And this is the heart of the issue: Just how well-coordinated are the military and civilian leadership of China, and how stable is their relationship?
An End to the Chinese Miracle
The Chinese miracle is nearing its natural conclusion, as Beijing begins to face a reality like that seen by Japan, South Korea and the other Asian Tigers that all followed the same growth pattern. How that crisis plays out is fundamentally different depending upon the country: Japan has accepted the shared long-term pain of two decades of malaise; South Korea saw short, sharp, wrenching reforms; Indonesia saw its government collapse. The reliability of the military, the capability of the civilian leadership and the level of acceptance of the population all combine to shape the outcome.
A divide between the military and civilian leadership would mean that China, already facing the social consequences of its economic policies, is facing another significant issue at the same time: the balance of civilian-military relations. However, a carefully coordinated drive to give the appearance of a split may help China convince the United States to ease economic pressure to avoid exacerbating this “split” while also appealing to nationalistic unity at home.
But even small signs of a split now are critical because of the stresses on the system that China will experience when its economic miracle expires in the not-so-distant future. Mao and Deng were both soldiers. Their successors were not. Neither Jiang Zemin nor Hu Jintao has military experience, and incoming President Xi Jinping similarly lacks such training. The rumours from China suggest that the military plans to take advantage of Xi’s lack of experience and use its influence to shape his policies. The leadership transition may provide a chance for the military to gain more influence in an institutional way, allowing it to drive a hard bargain and buy a bigger share of the pie in the fifth generation set-up.
For most of modern China’s history, the military has been an internal force without much appetite for more worldly affairs. That is now changing, appropriately, due to China’s growing global prominence and reliance on the global economy. But that means that a new balance must be found, and China’s senior leadership must both accommodate and balance the military’s perspective and what the military advocates for.
As Chinese leaders deal with a generational transition, expanding international involvement and an increasingly difficult economic balance, the military is coming into its own and making its interests heard more clearly. How this balance plays out, will be tremendously significant.
| Traduction - grec
Αναγνώριση για τον Κινεζικό Στρατό
του Rodger Baker
Ο Κινέζος πρόεδρος Χου Ζιντάο επισκέπτεται τις Ηνωμένες Πολιτείες, ίσως να είναι τελευταία επίσημη επίσκεψή του ως προέδρου πριν η Κίνα μπει στη μεταβατική περίοδο σε επίπεδο ηγεσίας το 2012. Η επίσκεψη του Χου Ζιντάο διαμορφώνεται από το συνεχιζόμενο διάλογο περί των οικονομικών μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ , με αρκετούς προβληματισμούς γύρω από τη σταθερότητα στη Χερσόνησο της Κορέας και το αυξανόμενο ενδιαφέρον για την αμυντική δραστηριότητα της Κίνας κατά τους τελευταίους μήνες. Για παράδειγμα, η Κίνα πραγματοποίησε την πρώτη δοκιμαστική πτήση πέμπτης γενιάς με πρωτότυπα μαχητικά αεροπλάνα , επονομαζόμενα J-20, κατά την επίσκεψή του Υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ Ρόμπερτ Γκέιτς στην Κίνα την προηγούμενη εβδομάδα.
Η ανάπτυξη και οι δοκιμαστικές πτήσεις των J-20 της Κίνας δεν είναι ασήμαντες, αλλά επίσης, σε καμία περίπτωση, δεν αλλάζουν το παιχνίδι στις αμυντικές ισορροπίες μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας. Κατά περίεργο τρόπο, η δοκιμή αυτή δείχνει κατά πόσο η στρατιωτική ηγεσία της Κίνας κάνει ολοένα και περισσότερο τα συμφέροντά της να εισακουστούν.
Οι δοκιμαστικές ασκήσεις πτήσεων του J-20 και οι στρατηγικοί προβληματισμοί της Κίνας
Οι δοκιμαστικές πτήσεις των J-20 άνοιξαν ένα παράθυρο σχετικά με τους στρατηγικούς προβληματισμούς της Κίνας και αντανακλούν ορισμένες από τις δυνατότητες που αναπτύσσονται σε σχέση με αυτούς τους προβληματισμούς. Οι Κινέζοι φοβούνται ένα πιθανό αποκλεισμό των ακτών τους από τις ΗΠΑ . Ενώ αυτό μπορεί να μη φαίνεται ως πιθανό σενάριο, οι Κινέζοι παρατηρούν τη στρατηγική τους ευπάθεια , την ανερχόμενη δύναμη τους και την παρελθούσα τακτική των ΗΠΑ ως προς την παρακώλυση περιφερειακών δυνάμεων, και οι ίδιοι θεωρούν τη θέση τους ως ιδιαίτερα επισφαλή.
Η αυξημένη δραστηριότητα και ρητορική της Κίνας μέσα και γύρω από τις Νότιες και Ανατολικές θάλασσες της Κίνας, αντικατοπτρίζουν σαφώς την ανησυχία της. Για το Πεκίνο, είναι κρίσιμο να κρατηθεί το Ναυτικό των ΗΠΑ όσο πιο μακριά από τα κινεζικά ύδατα γίνεται και να καθυστερήσει η προσέγγισή του μεγιστοποιώντας το περιβάλλον απειλής σε περίπτωση σύρραξης. Αν και το J-20 είναι ακόμη ένα έργο σε εξέλιξη, ένα πιο προηγμένο μαχητικό αεροσκάφος - ιδιαίτερα ένα με τεχνολογία STEALTH - θα μπορούσε να εξυπηρετήσει διάφορους σχετικούς ρόλους προς το σκοπό αυτό.
Ωστόσο οι Κινέζοι βρίσκονται ακόμη στα πρώτα στάδια της ανάπτυξης. Πειραματίζονται με μυστικότητα στη διαμόρφωση των χαρακτηριστικών και των υλικών , εννοώντας το βαθμό κατά τον οποίο το J-20 θα μπορεί μη γίνεται αντιληπτό από τα σύγχρονα ραντάρ σε χαμηλές πτήσεις , πράγμα που παραμένει ένα ανοιχτό ερώτημα. Αναμένονται σημαντικές αλλαγές στο σχεδιασμό με βάση τα χαρακτηριστικά χειρισμού και εντοπισμού των ραντάρ. Τα πραγματικά χαρακτηριστικά «stealth» είναι προϊόν μιας διαδικασίας που θα είναι κάτι περισσότερο από απλή διαμόρφωση. Ειδικά επιχρίσματα και υλικά απορρόφησης σημάτων ραντάρ είναι μόνο η κορυφή ενός μεγάλου κατάλογου των πεδίων όπου οι κινέζοι μηχανικοί πρέπει να αποκτήσουν πρακτική εμπειρία, ακόμη και με τη σημαντική συμβολή της εμπειρίας που αποκτήθηκε μέσω κατασκοπείας ή ακόμα από ξένη βοήθεια. Η Κίνα εξακολουθεί να θεωρείται ότι καταπιάνεται στο επίπεδο αυτό με υψηλού επιπέδου εγχώριους αεριοστρόβιλο-κινητήρες που είναι σχεδιασμένοι και κατασκευασμένοι στη ίδια τη χώρα, για να μην παραλείψουμε την ενσωμάτωση εξελιγμένων αισθητήρων, τα αερο-ηλεκτρονικά συστήματα και τα πολύπλοκα συστήματα που χαρακτηρίζουν τα αεροσκάφη πέμπτης γενιάς. Είναι πολύ νωρίς για να συμπεράνει κανείς πολλά από την πρώτη δοκιμαστική πτήση του πρωτότυπου μοντέλου, κάτι που οι Ηνωμένες Πολιτείες έμαθαν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι αρχικές εκτιμήσεις των ΗΠΑ για τα Σοβιετικά MiG-25 έδιναν πολύ μεγαλύτερη προσοχή στο σχεδιασμό από ό, τι αποδείχθηκε τελικά, όταν ένας Σοβιετικός πιλότος αυτομόλησε χρόνια αργότερα με το αεροσκάφος του.
Ο ρόλος της Κίνας σε σχέση με τα J-20 βασίζεται σε μια διαφορετική πραγματικότητα από εκείνη που είχαν να αντιμετωπίσουν οι Σοβιετικοί και οι Αμερικανοί κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, πράγμα που σημαίνει ότι το πρωτότυπο του J-20 δεν πρέπει να κρίνεται μόνο με βάση τα αμερικανικά πρότυπα για τα αεροσκάφη πέμπτης γενιάς. Πέραν του γεγονότος ότι διαθέτουν το πιο προηγμένο αεροπλάνο στους αιθέρες, οι Κινέζοι εκτιμούν τη δυνατότητα να διατηρηθούν οι υψηλοί ρυθμοί εξορμήσεων από πολλές βάσεις κατά μήκος των ακτών της χώρας για να συντρίψουν αριθμητικά τα ανώτερα μαχητικά αεροσκάφη των ΗΠΑ, τα οποία αναμένεται να ξεκινούν από αεροπλανοφόρα ή από πιο απομακρυσμένες επίγειες βάσεις .
Η χρονική συγκυρία της δοκιμής του J-20
Ίσως μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τη δοκιμή να παρουσιάζει η χρονική συγκυρία, με τις σχετικές πολιτικές επιπτώσεις της. Για εβδομάδες πριν από τη δοκιμαστική πτήση, οι κινεζικοί πίνακες μηνυμάτων και τα ιστολόγια γέμισαν με φωτογραφίες του νέου μοντέλου στο αεροδρόμιο, και τη διενέργεια δοκιμών σε ταξί στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την πρώτη δοκιμαστική πτήση. Ξένοι στρατιωτικοί και αμυντικοί παρατηρητές παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς αυτές τις διαδικτυακές τοποθεσίες, καθώς και τις εικόνες που "διαρρεύσαν " και ανανέωσαν εκ νέου το ενδιαφέρον για πρόγραμμα ανάπτυξης υλικού πέμπτης γενιάς της Κίνας, για το οποίο είχαν υπάρξει πολλές εικασίες, αλλά λίγες αναλυτικές λεπτομέρειες. Οι Κινέζοι αξιωματούχοι για την άμυνα και την ασφάλεια παρακολουθούν στενά τέτοιους πίνακες , αλλά δεν επέλεξαν να τους κλείσουν - αναφέροντας σαφώς την πρόθεση του Πεκίνου να επιστήσει την προσοχή στη δοκιμαστική πτήση.
Ο Γκέιτς έκανε ερωτήσεις στον Χου σχετικά με τη δοκιμή, όταν οι δύο τους συναντήθηκαν στο Πεκίνο. Σύμφωνα με ορισμένες αναφορές των μέσων ενημέρωσης που επικαλούνται ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι ήταν παρόντες στη συνάντηση, ο Χου φάνηκε να αιφνιδιάζεται από την ερώτηση και έδειξε κάπως σαστισμένος από τις λεπτομέρειες της δοκιμής - που σημαίνει ότι ο Χου αγνοούσε τη δοκιμή και ότι η στρατιωτική ηγεσία μπορεί να έχει ενεργήσει χωρίς να τηρείται η ιεραρχία . Ο Γκέιτς δήλωσε σε δημοσιογράφους, ότι ο Χου τον είχε διαβεβαιώσει πως ο χρόνος των δοκιμών ήταν συμπτωματικός. Αφού του ζητήθηκε να μεταφέρει τις σκέψεις του σε ότι αφορά τη σχέση μεταξύ της στρατιωτικής και της πολιτικής ηγεσίας στην Κίνα, μετά τις συναντήσεις του με τους κινέζους πολιτικούς και αμυντικούς ηγέτες, ο Γκέιτς σημείωσε ότι είχε αποτελέσει προσωπική του ανησυχία του για την εν λόγω σχέση προ πολλού. Πρόσθεσε ότι ήταν πολύ σημαντικό να συνεχιστεί ο πολιτικός και αμυντικός διάλογος μεταξύ των δύο χωρών .
Αν και ο Gates δεν είπε ότι η Κινεζική Στρατιωτική ηγεσία έκανε δοκιμές του J-20 χωρίς να δοθεί άδεια από τον Χου , αυτή η ιδέα σίγουρα προήλθε από τη δημοσιογραφική κάλυψη δια του Τύπου και την απάντηση του Γκέιτς. Σε πρώτο επίπεδο, αυτό φαίνεται μάλλον δύσκολο να το πιστέψει κανείς. Ο Χου, ως πρόεδρος της Κίνας και γενικός γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, είναι επίσης πρόεδρος της παράλληλης Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής Κίνας (η μία ένα είναι υπό την κυβέρνηση, η άλλη υπό το Κόμμα, αν και οι δύο έχουν ακριβώς την ίδια σύνθεση ).
Το γεγονός ότι ο επικεφαλής του στρατού της Κίνας δεν γνώριζε τη σημαντική νέα δοκιμή υλικού που έγινε μια εβδομάδα πριν από το ταξίδι του στις ΗΠΑ και τη συνάντηση με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών ,και συνέπεσε με την επίσκεψη του υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ φαίνεται απίθανο. Επιπλέον, δεδομένου του βαθμού ενδιαφέροντος για την Κίνα , ακριβώς κάτω από την επιφάνεια, για την επικείμενη δοκιμή, και το επακόλουθο ενδιαφέρον από τα ξένα ΜΜΕ, το γεγονός ότι ο κινέζος πρόεδρος ήταν τόσο άσχημα ενημερωμένος πριν να συναντήσει τον υπουργό 'Άμυνας των ΗΠΑ θα αποτελούσε έκπληξη. Αν όντως η δοκιμή εξέπληξε τον Χου, τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στη δομή ηγεσίας της Κίνας. Αλλά ίσως το θέμα δεν είναι ζήτημα γνώσεων αλλά ικανότητας: Θα μπορούσε ο Χου να σταματήσει τη δοκιμή δεδομένης της χρονικής συγκυρίας , και αν ναι, θα ήθελε για να την σταματήσει;
Η Αυξανόμενη Επιρροή των Στρατιωτικών στην Κίνα
Φήμες και ενδείξεις για την αυξανόμενη επιρροή του στρατιωτικού κατεστημένου στην Κίνα έχουν αναδειχθεί τα τελευταία χρόνια. Από τη δεκαετία του 1980, η Κίνα έχει εστιάσει και να επενδύσει σε ένα σημαντικό αναπροσανατολισμό του στρατού της, από ένα τεράστιο στρατό που είχε σαν σκοπό την εδαφική άμυνα, σε ένα στρατό που δίνει έμφαση στις ναυτικές και αεροπορικές δυνατότητες για να προστατεύσει τα συμφέροντα της Κίνας στην Ανατολή , τη θάλασσα της Νότιας Κίνας και πιο πέρα στο δυτικό Ειρηνικό. Αυτό περιλαμβάνει επέκταση των διεκδικήσεων της Κίνας και εστίαση στην καταπολέμηση των δυνατοτήτων πρόσβασης όπως και ανάπτυξη μεθόδων φύλαξης των συνόρων , με ταχεία ανάπτυξη μηχανισμών σε αυτό το πεδίο τα τελευταία χρόνια.
Ορισμένα συστήματα, όπως το σύστημα αντι- βαλλιστικών πυραύλων DF-21D , είναι μοναδικά προσαρμοσμένα για την αντιμετώπιση του Ναυτικού των ΗΠΑ. 'Άλλα συστήματα, όπως η διευρυνόμενη και πιο επιθετική Διοίκηση Ωκεανού και Αλιείας, στρέφονται περισσότερο στους γείτονες της Κίνας στην Νότια και Ανατολική θάλασσα της Κίνας, και στην επιβολή των απαιτήσεων της Κίνας σε αυτή τη θαλάσσια περιοχή.
Αυτή η αλλαγή στόχου κατευθύνεται από τρεις παράγοντες. Πρώτον, η Κίνα θεωρεί πως τα χερσαία σύνορα της φυλάσσονται σωστά, με τις γκρίζες ζώνες υπό έλεγχο σε μεγάλο βαθμό, όμως τα θαλάσσια σύνορα είναι ιδιαίτερα ευπαθή – και αποτελούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μια οικονομία που βασίζεται στο εμπόριο. Δεύτερον, όπως η οικονομία της Κίνας επεκτάθηκε ταχύτατα, έτσι έχει διευρυνθεί η εξάρτηση του Πεκίνου από τις απομακρυσμένες πηγές φυσικών πόρων και τις αναδυόμενες αγορές. Αυτό οδηγεί την κυβέρνηση και τους στρατιωτικούς να εστιάζουν στην προστασία των θαλάσσιων οδών-, που συχνά βρίσκονται μακριά από τις ακτές της Κίνας. Τρίτον, η στρατιωτική ηγεσία χρησιμοποιεί αυτά τα ζητήματα για την ενίσχυση του δικού της ρόλου στην εσωτερική διαδικασία λήψης αποφάσεων. 'Όσο περισσότερο εξαρτάται η Κίνα από εδάφη που είναι μακριά από τα σύνορά της, τόσο περισσότερο ο στρατός έχει τη δυνατότητα να υποστηρίζει τη θέση ότι είναι η μόνη οντότητα που διαθέτει τις υπηρεσίες πληροφοριών και τις απαραίτητες γνώσεις για την παροχή των αναγκαίων στρατηγικών συμβουλών και προοπτική στην πολιτική ηγεσία της Κίνας.
Υπάρχει επίσης το ζήτημα του εκσυγχρονιζόμενου στρατού που αναζητεί το δρόμο του, πασχίζοντας να λάβει το μερίδιό του από τον προϋπολογισμό της Κίνας και την οικονομική πίτα. Ένα βασικό μέρος των θεμελιωδών στρατιωτικών μεταρρυθμίσεων του πρώην Κινέζου Πρόεδρου Γιάνγκ Ζεμίν αφαίρεσε από το στρατό ένα μεγάλο μέρος της επιχειρηματικής αυτοκρατορίας του. Εκείνη την εποχή, το κράτος - με παράλληλη χρηματοδότηση του στρατού – αναλάμβανε την ευθύνη ότι η στρατιωτική βιομηχανία θα συμπλήρωνε τον προϋπολογισμό για την άμυνα. Εν ολίγοις, οι στρατιωτικές βιομηχανίες, καθώς και τα κέρδη τους χρησιμοποιήθηκαν για να στηρίξουν τις τοπικές και περιφερειακές ανάγκες της άμυνας. Αυτό κράτησε το στρατιωτικό προϋπολογισμό του επίσημου κράτους σε χαμηλά επίπεδα και ενθάρρυνε τους διοικητές που διέθεταν επιχειρηματικό πνεύμα να συμβάλουν στην οικονομική ανάπτυξη της Κίνας.
Αλλά με την πάροδο του χρόνου, αυτό οδήγησε επίσης σε διαφθορά και ένα στρατό όπου οι περιφερειακοί και τοπικοί στρατιωτικοί διοικητές άρχισαν να ενδιαφέρονται περισσότερο για την αυτοκρατορία των επιχειρήσεών τους παρά για την εθνική άμυνα της χώρας. Τα χρήματα που σε μεγάλο βαθμό είχαν εκταμιευθεί για την υποστήριξη της διαβίωσης των στρατευμάτων έμειναν στο περιθώριο και διοχετεύθηκαν στους αξιωματούχους του στρατού. Και όσο πιο γρήγορα αναπτύχθηκε η κινεζική οικονομία, τόσο περισσότερα κέρδη υπήρχαν για τους αποδέκτες αυτούς. Οι περιφερειακοί ηγέτες του στρατού και οι τοπικές αυτοδιοικήσεις συνεργάσθηκαν για να λειτουργήσουν, να προωθήσουν και να προστατεύσουν τα συμφέροντα των δικών τους επιχειρήσεων , άσχετα με τις ευρύτερες εθνικές οικονομικές ή κοινωνικές προτεραιότητες του κράτους. Η κεντρική ηγεσία της Κίνας είδε ανησυχητικές ομοιότητες με την παλαιότερη ιστορία της Κίνας, όταν προέκυψαν τοπικοί δικτάτορες.
Σε απάντηση, ο Ζιάνγκ διέταξε την γενική παύση των επιχειρήσεων που λειτουργούσαν από τους στρατιωτικούς. . Οι στρατιωτικοί ηγέτες απρόθυμα συμμορφώθηκαν κατά το μεγαλύτερο μέρος, αν και υπήρξαν πολλές περιπτώσεις στρατιωτικών βιομηχανιών όπου αφαιρέθηκαν όλα τα μηχανήματα, ο εξοπλισμός και οι προμήθειες τους, τα οποία στη συνέχεια πωλήθηκαν στη μαύρη αγορά και στη συνέχεια μεταπωλήθηκαν σε τιμή ευκαιρίας σε φίλους των στρατιωτικών αξιωματούχων. Άλλες εταιρείες απλά απογυμνώθηκαν και παραδόθηκαν στην κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει , τα χρέη τους και όλες τις υποχρεώσεις τους. Ο Ζιάνγκ ηρέμησε το στρατό με την αύξηση του προϋπολογισμού του, αυξάνοντας το βιοτικό επίπεδο του μέσου στρατιώτη και αρχίζοντας ένα πρόγραμμα ενίσχυσης των δραστηριοτήτων και ης εκπαίδευσης των στρατιωτών του και την τεχνική πολυπλοκότητα του στρατού της Κίνας. Αυτό κατεύνασε τους αξιωματούχους τους στρατού και εξαγόρασε την πίστη τους -με την επιστροφή των στρατιωτικών στην οικονομική εξάρτηση από την κυβέρνηση και το Κομμουνιστικό Κόμμα.
Αλλά η επιτυχία της στρατιωτικής μεταρρύθμισης, η οποία επίσης περιελάμβανε την αναζήτηση μεγαλύτερων απαιτήσεων ως προς το δόγμα, την κατάρτιση, τις επικοινωνίες και την τεχνολογία, έδωσε επίσης στο στρατό μεγαλύτερη επιρροή. Με τον καιρό, ο στρατός ζητούσε περισσότερα ως προς την τεχνολογία , και η Κίνα άρχισε να πειραματίζεται με το μοίρασμα της τεχνολογίας μεταξύ της στρατιωτικής και πολιτικής βιομηχανίας για να προωθηθεί η ανάπτυξη. Η ώθηση για την τεχνολογία διπλής χρήσης, από την εξελισσόμενη αεροδιαστημική βιομηχανία στην νάνο-τεχνολογία, δημιουργεί νέες ευκαιρίες για τους στρατιωτικούς αξιωματούχους για την προώθηση νέων όπλων- ανάπτυξη συστήματος, με παράλληλη εκμετάλλευση της ανάπτυξης. Με την ανέλιξη της Κίνας ως παγκόσμιας οικονομικής δύναμης, ο στρατός απαίτησε μεγαλύτερη χρηματοδότηση και μεγαλύτερες ικανότητες για την προστασία των εθνικών συμφερόντων και των δικών του προνομίων.
Αλλά οι αξιωματούχοι του στρατού της Κίνας άρχισαν επίσης να εκφράζουν πιο έντονα τις απόψεις τους πέρα από το ζήτημα των στρατιωτικών προμηθειών. Κατά το παρελθόν έτος, οι Κινέζοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι γνωστοποίησαν τις απόψεις τους, πολύ ανοιχτά στα κινεζικά και ,μερικές φορές, ακόμη και τα ξένα ΜΜΕ. Έχουν εκφραστεί όχι μόνο για στρατιωτικά θέματα, αλλά και για την κινεζική εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις. Αυτό το εκτός κανόνα βήμα έκανε την κινεζική διπλωματική κοινότητα να νοιώθει άβολα (ή τουλάχιστον την άφησε να εκφράσει τη δυσφορία της για με την αυξανόμενη επιρροή των στρατιωτικών στους ξένους ομολόγους τους). Αυτό μπορεί να είναι μια επιμελημένη εκστρατεία παραπληροφόρησης ή ένα ελαφρώς υψηλότερο επίπεδο της χαρακτηριστικής δυσφορίας των γραφειοκρατών, ή μπορεί πράγματι να αντικατοπτρίζει ένα στρατό που βλέπει το δικό του ρόλο και κύρος να αυξάνεται και κάνει ένα βήμα μπροστά για να προσπαθήσει να αρπάξει την επιρροή και τη δύναμη που αισθάνεται ότι του αξίζει.
Ένα παράδειγμα της εμφανούς διαμάχης μεταξύ των στρατιωτικών και πολιτικών γραφειοκρατών για την κινεζική εξωτερική πολιτική διαδραματίστηκε κατά το παρελθόν έτος. Στη διάρκεια σχεδόν των πρώτων τριών τέταρτων του έτους, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες εκτελούσαν αμυντικές ασκήσεις στην περιοχή του Ασιατικού Ειρηνικού - είτε πρόκειται για ετήσια άσκηση ή ως απάντηση σε περιφερειακές εκδηλώσεις όπως η βύθιση του ChonAn στη Νότια Κορέα - οι Κινέζοι απάντησαν διενεργώντας τη δική τους σειρά ασκήσεων, μερικές φορές σε μεγαλύτερη κλίμακα. Ήταν ένα παιχνίδι εντυπώσεων. Αλλά το υπουργείο Εξωτερικών και η γραφειοκρατία, εσκεμμένα τάχθηκαν κατά της πολιτικής αυτής ως αντιπαραγωγικής, και από το τέταρτο τρίμηνο, η Κίνα απομακρύνθηκε από τις στρατιωτικές ασκήσεις ως απάντηση. Αντίθετα, για άλλη μια φορά επεδίωξε μια πιο φιλική και πιο διπλωματική γραμμή, ακόμη και όταν οι ΗΠΑ συνέχισαν τις στρατιωτικές ασκήσεις. Μέχρι την κρίση του Νοέμβρη 2010 για το βομβαρδισμό της νήσου Γιονπγιόν της Βόρειας Κορέας, η Κίνα είχε επιστρέψει στην κανονική έκκλησή της για μετριοπάθεια και διάλογο.
Εάν αποδεχτούμε αυτή τη φήμη , η στρατιωτική απάντηση για το νέο παραγκωνισμό του στρατού ήταν η διαρροή των σχεδίων δρομολόγησης ενός αεροπλανοφόρου, το 2011, για να αναζωπυρωθεί το διεθνές ενδιαφέρον για τους αντί βαλλιστικούς πυραύλους της Κίνας, καθώς και για τη δοκιμή του νέου κινεζικού αεροσκάφους πέμπτης γενιάς, ενώ ο Gates βρισκόταν στο Πεκίνο και λίγο πριν ο Χου οδεύσει προς την Ουάσιγκτον. 'Ένας κινεζικός στρατός που έχει ως κίνητρο τον εθνικισμό - και ίσως ένα ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τη διατήρηση της εξουσίας και της επιρροής του στο εσωτερικό της Κίνας - θα έβρισκε πιο δόκιμο το να βρίσκεται σε διαμάχη με τις Ηνωμένες Πολιτείες παρά να βρίσκεται σε περίοδο ηρεμίας. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι αμερικανικές πιέσεις, πραγματικές ή ρητορικές, κατευθύνουν την ανάπτυξη του αμυντικού μηχανισμού της Κίνας.
Όμως, θα μπορούσε το ίδιο εύκολα να ισχύει το γεγονός ότι η κινεζική πολιτική ηγεσία έχει ίσο συμφέρον ώστε να εξασφαλίσει μια μικτή σχέση με την Ουάσιγκτον, και ότι η κυβέρνηση ωφελείται από τις φαινομενικά ατελείωτες επικρίσεις των ΗΠΑ για την ανάπτυξη της άμυνας της Κίνας. Αυτό συμβαίνει επειδή μια τέτοια κριτική αυξάνει τον εθνικισμό της Κίνας , αποσπώντας την προσοχή του λαού από τα οικονομικά προβλήματα που το Πεκίνο προσπαθεί να διαχειριστεί. Και αυτή είναι η καρδιά του ζητήματος: Πόσο καλά συντονισμένη είναι η στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της Κίνας, και πόσο σταθερή είναι η σχέση τους;
Το τέλος του κινεζικού θαύματος
Το κινεζικό θαύμα πλησιάζει το φυσικό του τέλος, καθώς το Πεκίνο να αρχίσει να αντιμετωπίζει μια πραγματικότητα, όπως αυτή που αντιμετώπισε η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και άλλες ασιατικές Τίγρεις που όλες ακολούθησαν την ίδια πορεία ανάπτυξης. Η λειτουργία αυτής της κρίσης διαφέρει θεμελιωδώς από χώρα σε χώρα : Η Ιαπωνία έχει αποδεχθεί την κοινή μακροπρόθεσμη βάσανο δύο δεκαετιών οικονομικής δυσχέρειας. Η Νότια Κορέα γνώρισε σύντομες, απότομες, βασανιστικές μεταρρυθμίσεις.Η Ινδονησία είδε την κυβέρνησή της να καταρρέει. Η αξιοπιστία των στρατιωτικών, η ικανότητα της πολιτικής ηγεσίας και ο βαθμός αποδοχής από την πλευρά του πληθυσμού συνδυάζονται για να διαμορφώσουν το αποτέλεσμα.
Ο διαχωρισμός μεταξύ της στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας θα σήμαινε ότι η Κίνα, που αντιμετωπίζει ήδη τις κοινωνικές συνέπειες των οικονομικών πολιτικών της, βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα άλλο σημαντικό ζήτημα, ταυτόχρονα: την ισορροπία των πολιτικό-στρατιωτικών σχέσεων. Ωστόσο, μια προσεκτικά συντονισμένη προσπάθεια που θα δώσει την όψη της διάσπασης μπορεί να βοηθήσει την Κίνα να πείσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να χαλαρώσουν την οικονομική πίεση ώστε να αποφευχθεί η επιδείνωση αυτής της «διάσπασης», ενώ, παράλληλα γίνεται έκκληση για εθνικιστική ενότητα στο εσωτερικό.
Αλλά ακόμη και τα πιο μικρά σημάδια της διάστασης είναι σήμερα κρίσιμα λόγω των εντάσεων στο σύστημα που η Κίνα θα αντιμετωπίσει, όταν το οικονομικό θαύμα λήξει στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Ο Μάο και ο Ντενγκ ήταν και οι δύο στρατιώτες. Οι διάδοχοί τους δεν ήταν. Ούτε ο Γιάνγκ Ζένιμ ούτε ο Χου Ζιντάο έχει στρατιωτική εμπειρία, και ο μέλλων Πρόεδρος Xι Γινπινγκ στερείται ομοίως της εν λόγω κατάρτισης. Οι φήμες από την Κίνα αναφέρουν ότι ο στρατός σχεδιάζει να επωφεληθεί από την έλλειψη εμπειρίας του Xι και θα χρησιμοποιήσει την επιρροή του για τη διαμόρφωση πολιτικών του. Η μεταβατική περίοδος σε επίπεδο ηγεσίας μπορεί να παρέχει μια ευκαιρία για το στρατό να αποκτήσει μεγαλύτερη επιρροή με θεσμικό τρόπο, επιτρέποντάς του να δρομολογήσει σκληρές διαπραγματεύσεις και να αποκτήσει ένα μεγαλύτερο μερίδιο της πίτας κατά την εγκατάσταση της πέμπτης γενιάς .
Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας σύγχρονης Κίνας, ο στρατός έχει δύναμη στο εσωτερικό της χώρας, χωρίς μεγάλη διάθεση για περισσότερες κοσμικές υποθέσεις. Αυτό τώρα αλλάζει, κατάλληλα, λόγω της αύξησης της παγκόσμιας προβολής και της εξάρτησης της Κίνας από την παγκόσμια οικονομία. Αλλά αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βρεθεί μια νέα ισορροπία, και ότι η ανώτερη ηγεσία της Κίνας πρέπει να παραχωρήσει έδαφος και να ισορροπήσει την προοπτική του στρατού και το τι αυτός πρεσβεύει.
Δεδομένου ότι οι κινέζοι ηγέτες έχουν να ασχοληθούν με το μεταβατικό στάδιο των γενεών, τη διευρυνόμενη διεθνή συμμετοχή της χώρας και μια όλο και πιο δύσκολη οικονομική ισορροπία, ο στρατός συνέρχεται και διαλαλεί δυνατά τα συμφέροντά του .Θα είναι πάρα πολύ σημαντικό να δούμε πως θα εξελιχθεί αυτή η ισορροπία.
| anglais vers grec: Malaria is a mosquito- Η Ελονοσία είναι κώνωπας
General field: Médecine
Detailed field: Médecine (général) | Texte source - anglais
Malaria is a mosquito-borne infectious disease of humans caused by eukaryotic protists of the genus Plasmodium. It is widespread in tropical and subtropical regions, including much of Sub-Saharan Africa, Asia and the Americas. The disease results from the multiplication of malaria parasites within red blood cells, causing symptoms that typically include fever and headache, in severe cases progressing to coma, and death.
Four species of Plasmodium can infect and can be transmitted by humans. Severe disease is largely caused by Plasmodium falciparum. Malaria caused by Plasmodium vivax, Plasmodium ovale and Plasmodium malariae is generally a milder disease that is rarely fatal. A fifth species, Plasmodium knowlesi, is a zoonosis that causes malaria in macaques but can also infect humans
Malaria transmission can be reduced by preventing mosquito bites by distribution of inexpensive mosquito nets and insect repellents, or by mosquito-control measures such as spraying insecticides inside houses and draining standing water where mosquitoes lay their eggs. Although many are under development, the challenge of producing a widely available vaccine that provides a high level of protection for a sustained period is still to be met. Two drugs are also available to prevent malaria in travelers to malaria-endemic countries (prophylaxis).
A variety of antimalarial medications is available. In the last 5 years, treatment of P. falciparum infections in endemic countries has been transformed by the use of combinations of drugs containing an artemisinin derivative. Severe malaria is treated with intravenous or intramuscular quinine or, increasingly, the artemisinin derivative artesunate which is superior to quinine in both children and adults. Resistance has developed to several antimalarial drugs, most notably chloroquine.
Each year, there are more than 225 million cases of malaria, killing around 781,000 people each year according to the latest WHO Report. The majority of deaths are of young children in sub-Saharan Africa. Ninety percent of malaria-related deaths occur in sub-Saharan Africa. Malaria is commonly associated with poverty, and can indeed be a cause of poverty and a major hindrance to economic development.
It begins with a bite, a painless bite. The mosquito comes in the night, alights on an exposed patch of flesh, and assumes the hunched, head-lowered posture of a sprinter in the starting blocks. Then she plunges her stiletto mouthparts into the skin.
The mosquito has long, filament-thin legs and dappled wings; she's of the genus Anopheles, the only insect capable of harboring the human malaria parasite. And she's definitely a she: Male mosquitoes have no interest in blood, while females depend on protein-rich hemoglobin to nourish their eggs. A mosquito's proboscis appears spike-solid, but it's actually a sheath of separate tools—cutting blades and a feeding tube powered by two tiny pumps. She drills through the epidermis, then through a thin layer of fat, then into the network of blood-filled micro-capillaries. She starts to drink.
To inhibit the blood from coagulating, the mosquito oils the bite area with a spray of saliva. This is when it happens. Carried in the mosquito's salivary glands—and entering the body with the lubricating squirt— is minute, wormlike creatures. These are the one-celled malaria parasites, known as plasmodia. Fifty thousand of them could swim in a pool the size of the period at the end of this sentence. Typically, a couple of dozen slip into the bloodstream. However, it takes just one. A single plasmodium is enough to kill a person.
The parasites remain in the bloodstream for only a few minutes. They ride the flume of the circulatory system to the liver. There they stop. Each plasmodium burrows into a different liver cell. Almost certainly, the person who has been bitten hardly stirs from sleep. And for the next week or two, there's no overt sign that something in the body has just gone horribly wrong.
We live on a malarious planet. It may not seem that way from the vantage point of a wealthy country, where malaria is sometimes thought of, if it is thought of at all, as a problem that has mostly been solved, like smallpox or polio. In truth, malaria now affects more people than ever before. It's endemic to 106 nations, threatening half the world's population. In recent years, the parasite has grown so entrenched and has developed resistance to so many drugs that the most potent strains can scarcely be controlled. This year malaria will strike up to a half billion people. At least a million will die, most of them under age five, the vast majority living in Africa. That's more than twice the annual toll a generation ago.
The outcry over this epidemic, until recently, has been muted. Malaria is a plague of the poor, easy to overlook. The most unfortunate fact about malaria, some researchers believe, is that prosperous nations got rid of it. In the meantime, several distinctly unprosperous regions have reached the brink of total malarial collapse, virtually ruled by swarms of buzzing, flying syringes.
Only in the past few years has malaria captured the full attention of aid agencies and donors. The World Health Organization has made malaria reduction a chief priority. Bill Gates, who has called malaria "the worst thing on the planet," has donated hundreds of millions of dollars to the effort through the Bill and Melinda Gates Foundation. The Bush Administration has pledged 1.2 billion dollars. Funds devoted to malaria have doubled since 2003. The idea is to disable the disease by combining virtually every known malaria-fighting technique, from the ancient (Chinese herbal medicines) to the old (bed nets) to the ultramodern (multidrug cocktails). At the same time, malaria researchers are pursuing a long-sought, elusive goal: a vaccine that would curb the disease for good.
Much of the aid is going to a few hard-hit countries scattered across sub-Saharan Africa. If these nations can beat back the disease, they'll serve as templates for the global antimalaria effort. And if they can't? Well, nobody in the malaria world likes to answer that question.
One of these spotlighted countries—perhaps the place most closely watched by malaria experts—is Zambia, a sprawling, landlocked nation carved out of the fertile bush land of southern Africa. It's difficult to comprehend how thoroughly Zambia has been devastated by malaria. In some provinces, at any given moment, more than a third of all children under age five are sick with the disease.
Worse than the sheer numbers is the type of malaria found in Zambia. Four species of malaria parasites routinely infect humans; the most virulent, by far, is Plasmodium falciparum. About half of all malaria cases worldwide are caused by falciparum, and 95 percent of the deaths. It's the only form of malaria that can attack the brain. And it can do so with extreme speed—few infectious agents can overwhelm the body as swiftly as falciparum. An African youth can be happily playing soccer in the morning and dead of falciparummalaria that night.
Falciparum is a major reason, nearly 20 percent of all Zambian babies do not live to see their fifth birthday. Older children and adults, too, catch the disease—pregnant women are especially prone—but most have developed just enough immunity to fight the parasites to a stalemate, though untreated malaria can persist for years, the fevers fading in and out. There are times when it seems that everyone in Zambia is debilitated to some degree by malaria; many have had it a dozen or more times. No surprise that the nation remains one of the poorest in the world: A country's economic health has little chance of improving until its physical health is revitalized. Zambia's goal is to reduce malaria deaths by 75 percent over the next four years.
To witness the full force of malaria's stranglehold on Zambia, it is essential to leave the capital city, Lusaka. Drive north, across the verdant plains, past the banana plantations and the copper mines—copper is Zambia's primary export—and into the forested region tucked between the borders of Angola and the Democratic Republic of the Congo. This is the North-Western Province. It is almost entirely rural; many villages can be reached only by thin footpaths worn into the beet-red soil. A nationwide health survey in 2005 concluded that for every thousand children under age five living in the North-Western Province, there were 1,353 cases of malaria. An annual rate of more than 100 percent seems impossible, a typo. It is not. What it means is that many children are infected with malaria more than once a year.
In the North-Western Province, competent medical help can be difficult to find. For families living in the remote northern part of the province, across more than a thousand square miles of wild terrain, there is only one place that can ensure a reasonable chance of survival when severe malaria strikes a child : Kalene Mission Hospital. This modest health center, in a decaying brick building capped with a rusty tin roof, represents the front line in the conflict between malaria and man. Scientists at the world's high-tech labs ponder the secrets of the parasite; aid agencies solicit donations; pharmaceutical companies organize drug trials. But it is Kalene hospital—which functions with precisely one microscope, two registered nurses, occasional electricity from a diesel generator, and sometimes a doctor, sometimes not (though always with a good stock of antimalarial medicines)—that copes with malaria's victims.
Every year for a century, since Christian missionaries founded the hospital in 1906, the coming of the rainy season has marked the start of a desperate pilgrimage. Clouds gather; downpours erupt; mosquitoes hatch; malaria surges. There's no time to lose. Parents bundle up their sick children and make their way to Kalene hospital.
They come mostly on foot. Some walk for days. They follow trails across borders, into rivers, through brushwood. When they reach the hospital, each child's name is printed on a card and filed in a worn wooden box at the nurses' station. Florence, Elijah, Ashili. They come through the heat and the rain and the dead dark of the cloudy night. Purity, Watson, Miniva. Some unconscious, some screaming, some locked in seizure. Nelson, Japhious, Kukena. A few families with bicycles, Chinese-made one-speeds, the father at the pedals, the mother on the seat, the child propped between. Delifia, Fideli, Sylvester. They fill up every bed in the children's ward, and they fill up the floor, and they fill up the courtyard. Methyline, Milton, Christine. They pour out of the bush, exhausted and dirty and panicked. They come to the hospital. And the battle for survival begins.
From the mosquito's salivary glands to the host's liver cell: a quiet trip. Everything seems fine. Even the liver itself, that reddish sack of blood-filtering cells, shows no sign of trouble. It's only in those few rooms whose locks have been picked by falciparum where all is pandemonium. Inside these cells, the malaria parasites eat and multiply. They do this nonstop for about a week, until the cell's original contents have been entirely digested and it is bulging with parasites like a soup can gone bad. Each falciparum that entered the body has now replicated itself 40,000 times.
The cells explode. A riot of parasites is set loose in the bloodstream. Within 30 seconds, though, the parasites have again entered the safe houses of cells—this time, each has drilled into a red blood cell, flowing through the circulatory system. Over the next two days, the parasites continue to devour and proliferate stealthily. After they have consumed the invaded cells, they burst out again, and once more there is bedlam in the blood.
For the first time, the body realizes it has been ambushed. Headache and muscle pains are a sign that the immune system has been triggered. But if this is the victim's first bout of malaria, the immune response is mostly ineffective. The alarm has sounded, but the thieves are already under the bed: The parasites swiftly invade a new set of blood cells, and the sequence of reproduction and release continues.
Now the internal temperature begins to rise as the body attempts to cook away the invaders. Shivering sets in—muscle vibrations generate warmth. This is followed by severe fever, then drenching sweat. Cold, hot, wet; the symptoms are a hallmark of the disease. But the parasites' exponential growth continues, and after a few more cycles there are billions of them tumbling about the blood.
By this point, the fever has reached maximum intensity. The body is practically boiling itself to death—anything to halt the attack—but to no avail. The parasites can even commandeer blood cells to help aid their survival. In some cases of falciparum, infected cells sprout Velcro-like knobs on their surfaces, and as these cells pass through the capillaries of the brain, they latch to the sides. The adhesion keeps them from washing into the spleen, which cleans the blood by shredding damaged cells. Somehow—no one is quite sure how—the adhesion also causes the brain to swell. The infection has turned into cerebral malaria, the most feared manifestation of the disease.
This is when the body starts to break down. The parasites have destroyed so many oxygen-carrying red cells that too few are left to sustain vital functions. The lungs fight for breath, and the heart struggles to pump. The blood acidifies. Brain cells die. The child struggles and convulses and finally falls into a coma.
Malaria is a confounding disease—often, it seems, contradictory to logic. Curing almost all malaria cases can be worse than curing none. Destroying fragile wetlands, in the world of malaria, is a noble act. Rachel Carson, the environmental icon, is a villain; her three-letter devil, DDT, is a savior. Carrying a gene for an excruciating and often fatal blood disorder, sickle-cell anemia, is a blessing, for it confers partial resistance to falciparum. Leading researchers at a hundred medical centers are working on antimalarial medicines, but a medicinal plant described 1,700 years ago may be the best remedy available. "In its ability to adapt and survive," says Robert Gwadz, who has studied malaria at the National Institutes of Health, near Washington, D.C., for almost 35 years, "the malaria parasite is a genius. It's smarter than we are."
The disease has been with humans since before we were human. Our hominin ancestors almost certainly suffered from malaria. The parasite and the mosquito are both ancient creatures—the dinosaurs might have had malaria—and this longevity has allowed the disease ample time to exploit the vulnerabilities of an immune system. And not just ours. Mice, birds, porcupines, lemurs, monkeys, and apes catch their own forms of malaria. Bats and snakes and flying squirrels have malaria.
Few civilizations, in all of history, have escaped the disease. Some Egyptian mummies have signs of malaria. Hippocrates documented the distinct stages of the illness ; Alexander the Great likely died of it, leading to the unraveling of the Greek Empire. Malaria may have stopped the armies of both Attila the Hun and Genghis Khan.
The disease's name comes from the Italian malaria, meaning "bad air"; in Rome, where malaria raged for centuries, it was commonly believed that swamp fumes produced the illness. At least four popes died of it. It may have killed Dante, the Italian poet. George Washington suffered from malaria, as did Abraham Lincoln and Ulysses S. Grant. In the late 1800s, malaria was so bad in Washington, D.C., that one prominent physician lobbied—unsuccessfully—to erect a gigantic wire screen around the city. A million Union Army casualties in the U.S. Civil War are attributed to malaria, and in the Pacific theater of World War II casualties from the disease exceeded those from combat. Some scientists believe that one out of every two people who have ever lived have died of malaria.
The first widely known remedy was discovered in present-day Peru and Ecuador. It was the bark of the cinchona tree, a close cousin of coffee. Local people called the remedy quina quina (bark of barks)—and it was later distributed worldwide as quinine. Word of the medicine, spread by Jesuit missionaries, reached a malaria-ravaged Italy in 1632, and demand became overwhelming. Harvested by indigenous laborers and carried to the Pacific coast for shipment to Europe, the bark sold for a fortune.
Several expeditions were dispatched to bring seeds and saplings back to Europe. After arriving in South America, the quinine hunters endured a brutal trek through the snow-choked passes of the Andes and down into the cloud forests where the elusive tree grew. Many perished in the effort. And even if the quinine hunters didn't die, the plants almost always did. For 200 years, until the cinchona tree was finally established on plantations in India, Sri Lanka, and Java, the only way to acquire the cure was directly from South America.
Quinine, which disrupts the malaria parasites' reproduction, has saved countless lives, but it has drawbacks. It is short acting, and if taken too frequently can cause serious side effects, including hearing loss. In the 1940s, however, came the first of two extraordinary breakthroughs: A synthetic malaria medicine was introduced. The compound was named chloroquine, and it was inexpensive, safe, and afforded complete, long-lasting protection against all forms of malaria. In other words, it was a miracle.
The second innovation was equally miraculous. Swiss chemist Paul Müller discovered the insecticidal power of a compound called dichloro-diphenyl-trichloroethane, better known as DDT. Müller was awarded the 1948 Nobel Prize in medicine for his discovery, for nothing in the history of insect control had ever worked like DDT. Microscopic amounts could kill mosquitoes for months, long enough to disrupt the cycle of malaria transmission. It lasted twice as long as the next best insecticide, and cost one-fourth as much.
Armed with the twin weapons of chloroquine and DDT, the World Health Organization in 1955 launched the Global Malaria Eradication Program. The goal was to eliminate the disease within ten years. More than a billion dollars was spent. Tens of thousands of tons of DDT were applied each year to control mosquitoes. India, where malaria had long been a plague, hired 150,000 workers, full-time, to spray homes. Chloroquine was widely distributed. It was probably the most elaborate international health initiative ever undertaken.
The campaign was inspired by early successes in Brazil and the United States. The U.S. had recorded millions of malaria cases during the 1930s, mostly in southern states. Then an intensive antimalaria program was launched. More than three million acres (1.2 million hectares) of wetlands were drained, DDT was sprayed in hundreds of thousands of homes, and in 1946 the Centers for Disease Control was founded in Atlanta specifically to combat malaria.
America's affluence was a major asset. Almost everyone could get to a doctor; windows could be screened; resources were available to bulldoze mosquito-breeding swamps. There's also the lucky fact that the country's two most common species of Anopheles mosquitoes prefer feeding on cattle rather than humans. By 1950, transmission of malaria was halted in the U.S.
The global eradication effort did achieve some notable successes. Malaria was virtually wiped out in much of the Caribbean and South Pacific, from the Balkans, from Taiwan. In Sri Lanka, there were 2.8 million cases of malaria in 1946, and 17 in 1963. In India, malaria deaths plummeted from 800,000 a year to scarcely any.
But it was also clear that the campaign was far too ambitious. In much of the deep tropics malaria persisted stubbornly. Financing for the effort eventually withered, and the eradication program was abandoned in 1969. In many nations, this coincided with a decrease in foreign aid, with political instability and burgeoning poverty, and with overburdened public health services.
In several places where malaria had been on the brink of extinction, including both Sri Lanka and India, the disease came roaring back. And in much of sub-Saharan Africa, malaria eradication never really got started. The WHO program largely bypassed the continent, and smaller scale efforts made little headway.
Soon after the program collapsed, mosquito control lost access to its crucial tool, DDT. The problem was overuse—not by malaria fighters but by farmers, especially cotton growers, trying to protect their crops. The spray was so cheap that many times the necessary doses were sometimes applied. The insecticide accumulated in the soil and tainted watercourses. Though nontoxic to humans, DDT harmed peregrine falcons, sea lions, and salmon. In 1962 Rachel Carson published Silent Spring, documenting this abuse and painting so damning a picture that the chemical was eventually outlawed by most of the world for agricultural use. Exceptions were made for malaria control, but DDT became nearly impossible to procure. "The ban on DDT," says Gwadz of the National Institutes of Health, "may have killed 20 million children."
Then came the biggest crisis of all: widespread drug resistance. Malaria parasites reproduce so quickly that they evolve on fast-forward, constantly spinning out new mutations. Some mutations protected the parasites from chloroquine. The trait was swiftly passed to the next generation of parasites, and with each new exposure to chloroquine the drug-resistant parasites multiplied. Soon they were unleashing large-scale malaria epidemics for which treatment could be exceedingly difficult. By the 1990s, malaria afflicted a greater number of people, and was harder to cure, than ever.
The story of malaria is currently being written—by hand, in ballpoint pen—by the staff of Zambia's Kalene Mission Hospital. Every morning, soon after dawn, a nurse's aide who has just finished the night shift records a brief update on each child in the intensive care ward. The report is written on lined notebook paper and clipped into a weathered three-ring binder. The day workers add frequent notations on the small patient cards, kept at the nurses' station. Together, the night report and the cards form a compelling, immediate account of a deadly disease.
Many entries are simply terse, staccato jottings. "Mary: Has malaria. Unconscious." "Belinda: Malaria. Seizures." But others are far longer, enumerating clinical details about medicines and dosages and checkup times, as well as offering vivid glimpses into the struggle for survival in one of the world's most malarious places. Leaf the pages; flip through the cards—there are thousands upon thousands of entries—and the stories emerge. Here's Methyline Kumafumbo, a skinny three-year-old who was taken to Kalene hospital by her grandmother. They journeyed ten miles from their home village, and by the time they arrived, malaria parasites had already latched onto Methyline's brain. "Admitted yesterday," the night report reads. "Fevers and seizures. Malaria." The right side of Methyline's head was shaved, and an IV line inserted. Quinine, which remains Kalene hospital's frontline drug for severe cases, was administered, dose after dose, each treatment dutifully recorded.
For almost a week, Methyline languished in a coma. A malarial coma can be a horrible thing to observe : arched back, rigid arms, twisted hands, pointed toes. A still life of agony. The reports continue their unblinking assessment. "Unconscious. Continues on IV quinine." "Still unconscious though not seizuring." "Still unconscious."
Then the seizures started again. There are times when the night report reads almost like a personal diary. "I was worried," the aide wrote about Methyline. "So I informed Sister"—the honorific bestowed on the hospital's two nurses—"who came and ordered Valium, which was given with relief."
Finally, the entries turn hopeful. "She's opening up her eyes but she still looks cerebral." "Drinking and eating porridge." And then: "Is conscious and talking!!" Three days later, Methyline was released from the hospital. "Looking bright," says the report. "But still not walking well."
One insidious thing about malaria is that many who don't die end up scarred for life. "Her walking issues point to larger problems," Robert Gwadz says after reviewing the progression of Methyline's sickness. "She may have permanent neurological damage." This legacy of malaria has sobering repercussions for people and nations. "It's possible," says Gwadz, "that due to malaria, almost every child in Africa is in some way neurologically scarred."
And Methyline has to be considered one of the fortunate ones. The Kalene hospital night report is filled with heartbreak. Christabel: "The patient is in bad condition. Grunting and weary. Irregular breathing. Sister was informed. Midnight she collapsed and died. The body was taken home. May her soul Rest in Peace." There's an entry like this on nearly every page. Ronaldo: "Semi-conscious. IV for quinine. Seizure. Valium. Pain suppository. Fever. More pain suppository. At 0500 hrs, child had gasping respiration. Finally, child suddenly collapsed and died. His body was taken home."
All of Zambia, it seems—from the army to the Boy Scouts to local theater troupes—has been mobilized to stop malaria. In 1985, the nation's malaria-control budget was 30 thousand dollars. Now, supported with international grant money, it's more than 40 million. Posters have been hung throughout the country, informing people of malaria's causes and symptoms and stressing the importance of medical intervention. (The vast majority of the nation's malaria cases are never treated by professionals.) There are even Boy Scout merit badges for knowledge about malaria. Zambia's plan is to educate the public, then beat the disease through a three-pronged assault: drugs, sprays, and mosquito nets.
The country has dedicated itself to dispensing the newest malaria cure, which also happens to be based on one of the oldest—an herbal medicine derived from a weed related to sagebrush, sweet wormwood, called artemisia. This treatment was first described in a Chinese medical text, written in the fourth century A.D. but seems to have been overlooked by the rest of the world until now. The new version, artemisinin, is as powerful as quinine with few of the side effects. It's the last remaining surefire malaria cure. Other drugs can still play a role in treatment, but the parasites have developed resistance to all of them, including quinine itself. To help reduce the odds that a mutation will also disarm artemisinin, derivatives of the drug are mixed with other compounds in an antimalarial barrage known as artemisinin-based combination therapy, or ACT.
Zambia is also purchasing enough insecticide to spray every house in several malarious areas every year, just before the rainy season. It has already returned to DDT—though just for indoor use, in controlled quantities. In the face of the growing malaria toll, access to DDT is gradually becoming easier, and even the Sierra Club does not oppose limited spraying for malaria control. Finally, the Zambian government is distributing insecticide-treated bed nets to ward off mosquitoes during the night, when the malaria-carrying Anopheles usually bites.
The plan sounds straightforward, but progress against malaria never comes easily. Many Zambians living far from hospitals depend on roadside stalls for medicines. There, ACTs can cost more than a dollar a dose—virtually unaffordable in a country where more than 70 percent of the population survives on less than a dollar a day. Therefore, people buy other drugs, for as little as 15 cents. They provide temporary relief, reducing the malarial fever, but may do little to halt the parasites.
| Traduction - grec
Η ελονοσία είναι λοιμώδης ασθένεια των ανθρώπων που μεταδίδεται από τα κουνούπια και προκαλείται από ευκαρυωτικούς οργανισμούς (πρωτόζωα) του γένους Πλασμώδιο (Plasmodium). Είναι ευρέως διαδεδομένη σε τροπικές και υποτροπικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου μέρους της υποσαχάριας Αφρικής, της Ασίας και της Β. και Ν.Αμερικής. Η νόσος προκαλείται από τον πολλαπλασιασμό των παρασίτων της ελονοσίας στα ερυθρά αιμοσφαίρια, προκαλώντας συμπτώματα που συνήθως περιλαμβάνουν πυρετό και πονοκέφαλο, σε σοβαρές περιπτώσεις εξελίσσεται σε κώμα και θάνατο.
Τέσσερα είδη Πλασμώδιου μπορούν να μολύνουν και να μπορούν να μεταδοθούν από τον άνθρωπο. Η σοβαρότερη έκφανση της νόσου προκαλείται σε μεγάλο βαθμό από το παρασιτικό πρωτόζωο Plasmodium falciparum. Η ελονοσία που προκαλείται από τα παρασιτικά πρωτόζωα Plasmodium vivax, Plasmodium ovale και Plasmodium malariae είναι γενικά μια ηπιότερη ασθένεια που είναι σπάνια θανατηφόρα. Ένα πέμπτο είδος παρασιτικού πρωτόζωου, το Plasmodium knowlesi, είναι μια ζωονόσος που προκαλεί την ελονοσία σε πιθήκους, αλλά μπορεί να μολύνει και τον άνθρωπο
Η μετάδοση της ελονοσίας μετάδοσης μπορεί να μειωθεί με την πρόληψη από τα τσιμπήματα των κουνουπιών με τη διανομή των ανέξοδων κουνουπιερών και εντομοαπωθητικών, ή με μέτρα ελέγχου κατά των κουνουπιών, όπως ο ψεκασμός με εντομοκτόνα στο εσωτερικό των κατοικιών και η αποστράγγιση των στάσιμων υδάτων όπου τα κουνούπια γεννούν τα αυγά τους. Αν και πολλές μέθοδοι βρίσκονται στο στάδιο της ανάπτυξης, την πρόκληση να παραχθεί έναν ευρέως διαθέσιμο εμβόλιο που προσφέρει ένα υψηλό επίπεδο προστασίας για μια παρατεταμένη περίοδο είναι ακόμη κάτι που αναμένεται. Δύο φάρμακα είναι επίσης διαθέσιμα για την πρόληψη της ελονοσίας σε άτομα που ταξιδεύουν σε χώρες όπου ενδημεί η ελονοσία (προφύλαξη).
Μια ποικιλία ανθελονοσιακών φαρμάκων είναι διαθέσιμη. Κατά τα τελευταία 5 χρόνια, η θεραπεία των λοιμώξεων P. falciparum σε ενδημικές χώρες, έχει μετατραπεί με τη χρήση των συνδυασμών φαρμάκων που περιέχουν παράγωγα αρτεμισινίνης. Σοβαρές περιπτώσεις ελονοσίας θεραπεύονται με ενδοφλέβια ή ενδομυϊκή ένεση κινίνης, όλο και περισσότερο, του παράγωγου της αρτεμισινίνης την αρτεσουνάτη που είναι ανώτερη της κινίνης, τόσο σε παιδιά όσο και ενήλικες. Αντίσταση έχει αναπτυχθεί σε αρκετά ανθελονοσιακά φάρμακα, κυρίως τη χλωροκίνη.
Κάθε χρόνο, υπάρχουν περισσότερα από 225 εκατομμύρια κρούσματα ελονοσίας, σκοτώνοντας περίπου 781.000 ανθρώπους κάθε χρόνο σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της ΠΟΥ(Πακόσμια Οργάνωση Υγείας) Η πλειοψηφία των θανάτων είναι στα μικρά παιδιά στην υπό-σαχάρια Αφρική . Ενενήντα τοις εκατό των θανάτων που συνδέονται με την ελονοσία συμβαίνουν στην υπό-σαχάρια Αφρική . Η ελονοσία συνήθως συνδέεται με τη φτώχεια, και μπορεί πράγματι να είναι μια αιτία της φτώχειας και ένα σημαντικό εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη.
Ξεκινά με ένα τσίμπημα, ένα ανώδυνο τσίμπημα. Το κουνούπι έρχεται μέσα στη νύχτα, προσγειώνεται σε εκτεθειμένο τμήμα του δέρματος , και παίρνει την κυρτή στάση, με το κεφάλι χαμηλωμένο όπως ένας δρομέας στη γραμμή εκκίνησης. Τότε βυθίζει μέρη το στιλέτο του κεντριού του στο δέρμα.
Το κουνούπι έχει μακριά λεπτά πόδια και τα φτερά πιτσιλωτά. Ανήκει στο γένος Ανωφελές , το μόνο έντομο που φιλοξενεί το ανθρώπινο παράσιτο της ελονοσίας. Και είναι σίγουρα γένους θηλυκού: Τα αρσενικά κουνούπια δεν ενδιαφέρονται στο αίμα, ενώ τα θηλυκά εξαρτώνται από την πλούσια σε πρωτεΐνες αιμοσφαιρίνη για να θρέψουν τα αυγά τους. Η προβοσκίδα ενός κουνουπιού φαίνεται σαν συμπαγής ακίδα, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια θήκη από επιμέρους εργαλεία, κοφτερές λεπίδες και ένα σωλήνα σίτισης που τροφοδοτείται από δύο μικροσκοπικές αντλίες. Τρυπά την επιδερμίδα, στη συνέχεια τρυπά ένα λεπτό στρώμα λίπους και στη συνέχεια το γεμάτο αίμα δίκτυο των μικρο-τριχοειδών αγγείων. Αρχίζει να πίνει.
Για να μην πήξει το αίμα , το κουνούπι λιπαίνει την περιοχή του δαγκώματος ψεκάζοντας με σάλιο. Αυτό συμβαίνει. Μέσα στους σιελογόνους αδένες του κουνουπιού μεταφέρονται και εισέρχονται στο σώμα με τα ασκίδια του λιπαντικού σίελου μικροσκοπικά, σκωληκοειδή πλάσματα. Αυτά είναι τα μονοκύτταρα παράσιτα της ελονοσίας, που είναι γνωστά ως πλασμώδια. Πενήντα χιλιάδες από
αυτά θα μπορούσαν να κολυμπήσουν σε πισίνα του μεγέθους της περιόδου στο τέλος αυτής της πρότασης. Συνήθως, μιά έως δύο ντουζίνες από αυτά γλιστρούν στο αίμα που κυκλοφορεί στο ανθρώπινο σώμα. Ωστόσο, μόνο ένα είναι αρκετό. 'Ενα μόνο πλασμώδιο είναι αρκετό για να σκοτώσει έναν άνθρωπο.
Τα παράσιτα παραμένουν στη ροή του αίματος για λίγα μόνο λεπτά. Ταξιδεύουν με τη ροή του κυκλοφορικού συστήματος στο ήπαρ. Εκεί σταματούν. Κάθε πλασμόδιο δημιουργεί λαγούμι σε διαφορετικό ηπατικό κύτταρο. Είναι σχεδόν βέβαιο πως, το πρόσωπο που έχει δεχθεί επίθεση κουνουπιού δύσκολα ξυπνά . Και για τις επόμενες μία ή δύο εβδομάδες , δεν υπάρχει καμία εμφανής ένδειξη ότι κάτι στο σώμα έχει πάει πολύ άσχημα.
Ζούμε σε έναν πλανήτη που μαστίζεται από την ελονοσία. Μπορεί να μην φαίνεται έτσι από τη σκοπιά της μιας πλούσιας χώρας, όπου η ελονοσία αναφέρεται μερικές φορές , αν αναφέρεται καθόλου, σαν ένα πρόβλημα που έχει ως επί το πλείστον επιλυθεί, όπως η ευλογιά ή η πολιομυελίτιδα. Στην πραγματικότητα, η ελονοσία πλήττει σήμερα περισσότερους ανθρώπους από ποτέ. Είναι ενδημική σε 106 κράτη, απειλώντας το μισό πληθυσμό του πλανήτη. Τα τελευταία χρόνια, το παράσιτο έχει εδραιωθεί σημαντικά και έχει αναπτύξει αντοχή σε τόσα πολλά φάρμακα ώστε οι πιό δυνατές εξάρσεις να ελέγχονται με δυσκολία. Φέτος η ελονοσία θα πλήξει μέχρι μισό δισεκατομμύριο ανθρώπους. Τουλάχιστον ένα εκατομμύριο από αυτούς θα πεθάνουν, οι περισσότεροι από αυτούς κάτω από την ηλικία των πέντε ετών, και η συντριπτική πλειοψηφία θα είναι άτομα που ζουν στην Αφρική . Αυτό είναι περισσότερο από το διπλάσιο του ετήσιου φόρου θανάτων της προηγούμενης γενιάς.
Η κατακραυγή κατά της επιδημίας αυτής, μέχρι πρόσφατα, έχει αποσιωπηθεί. Η ελονοσία είναι μια μάστιγα των φτωχών, και είναι εύκολο να την παραβλέπουμε. Το πιο ατυχές γεγονός για την ελονοσία, όπως πιστεύουν μερικοί ερευνητές, είναι ότι οι πλούσιες χώρες έχουν πια απαλλαγεί από αυτήν. Εν τω μεταξύ, αρκετές εμφανώς φτωχές περιφέρειες έχουν φτάσει στο χείλος της συνολικής κατάρρευσης λόγω της ελονοσίας, και ουσιαστικά κυβερνώνται από σμήνη των πολύβουων, ιπτάμενων συριγγών.
Μόνο τα τελευταία χρόνια η ελονοσία προσέλκυσε την πλήρη προσοχή των οργανισμών παροχής βοήθειας και δωρητών. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει θέσει τη μείωση της ελονοσίας σε άμεση προτεραιότητα. Ο Μπιλ Γκέιτς, ο οποίος αποκάλεσε την ελονοσία «το χειρότερο πράγμα στον πλανήτη," έχει δωρίσει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για την προσπάθεια που γίνεται μέσω του ιδρύματος Bill & Melinda Gates. Η κυβέρνηση Μπους είχε δεσμευτεί να διαθέσει 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι πόροι που διατίθενται για την ελονοσία έχουν διπλασιαστεί από το 2003. Η ιδέα είναι να εξαλειφθεί η νόσος, συνδυάζοντας όλες σχεδόν τις γνωστές τεχνικές καταπολέμησης της ελονοσίας , από τις αρχαίες (Κινέζικα φυτικά φάρμακα) προς τις παλαιές (κουνουπιέρες) στις υπερσύγχρονες (πολύ-φαρμακευτικά κοκτέιλ). Ταυτόχρονα, οι ερευνητές της ελονοσίας επιδιώκουν έναν πολυπόθητο, ασαφή στόχο: ένα εμβόλιο που θα περιορίζει την ασθένεια δια παντός.
Ένα μεγάλο μέρος της βοήθειας απευθύνεται σε λίγες περισσότερο ευάλωτες χώρες που είναι διασκορπισμένες σε ολόκληρη την υποσαχάρια Αφρική . Αν αυτά τα έθνη μπορεί να νικήσουν τη νόσο, θα χρησιμεύσουν ως πρότυπα για την παγκόσμια ανθελονοσική προσπάθεια . Και αν δεν μπορούν; Κανείς στον κόσμο της ελονοσίας δεν θέλει να απαντήσει στο ερώτημα αυτό.
Μία από αυτές τις σεσημασμένες χώρες-ίσως ο τόπος που παρακολουθείται στενά από τους εμπειρογνώμονες της ελονοσίας είναι η Ζάμπια, ένα εκτεταμένο, έθνος λαξευμένο στους εύφορους θαμνότοπους της Νότιας Αφρικής . Είναι δύσκολο να κατανοήσουμε πόσο εκτεταμένα η Ζάμπια έχει καταστραφεί από την ελονοσία. Σε ορισμένες επαρχίες, σε μια δεδομένη στιγμή, περισσότερο από το ένα τρίτο όλων των παιδιών ηλικίας κάτω των πέντε ετών έχουν νοσήσει από την ασθένεια.
Χειρότερο και από τους μεγάλους αριθμούς είναι το είδος της ελονοσίας που παρατηρήθηκε στη Ζάμπια. Τέσσερα είδη παρασίτων της ελονοσίας μολύνουν συνήθως τους ανθρώπους: Το πιο έντονο, με μεγάλη διαφορά, είναι τα Plasmodium falciparum. Περίπου οι μισές από όλες τις επιπτώσεις ελονοσίας παγκοσμίως προκαλούνται από το falciparum, και 95 τοις εκατό των θανάτων. Είναι η μόνη μορφή ελονοσίας που μπορεί να πλήξει τον εγκέφαλο. Και μπορεί να το πράξει με μεγάλη ταχύτητα-λίγοι λοιμογόνοι παράγοντες μπορούν να κατακλύσουν το σώμα τόσο γρήγορα όσο το falciparum. Ένα νέος από την Αφρική μπορεί να παίζει ποδόσφαιρο χαρούμενα το πρωί και να βρεθεί νεκρός από ελονοσία τύπου falciparum το ίδιο βράδυ.
Το falciparum είναι ένας σημαντικός λόγος που σχεδόν 20 τοις εκατό των μωρών της Ζάμπιας μωρά δεν ζουν μέχρι τα πέμπτα τους γενέθλια. Τα μεγαλύτερα παιδιά και οι ενήλικες, επίσης, προσβάλλονται από την ασθένεια οι έγκυες γυναίκες είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς-αλλά οι περισσότεροι έχουν αναπτύξει αρκετά το ανοσοποιητικό τους σύστημα ακριβώς για την καταπολέμηση των παρασίτων ώστε και να τα φέρουν σε αδιέξοδο, αν και η ελονοσία που δεν θεραπεύεται μπορεί να παραμείνει για χρόνια, με τον πυρετό να σταματά και να επανέρχεται. Υπάρχουν στιγμές που φαίνεται ότι ο καθένας στην Ζάμπια είναι εξασθενημένος σε κάποιο βαθμό από την ελονοσία. Πολλοί άνθρωποι έχουν νοσήσει από ελονοσία πάνω από δώδεκα φορές. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι το κράτος αυτό παραμένει μια από τις φτωχότερες χώρες στον κόσμο: Η οικονομική κατάσταση μιας χώρας έχει ελάχιστες πιθανότητες βελτίωσης αν δεν αναζωογονηθεί η σωματική της υγεία. Στόχος λοιπόν της Ζάμπια είναι η μείωση των θανάτων από ελονοσία κατά 75 τοις εκατό κατά τα επόμενα τέσσερα χρόνια.
Για να εξακριβώσει κανείς την πλήρη υπεροχή του ασφυκτικού κλοιού της ελονοσίας στη Ζάμπια, είναι απαραίτητο να φύγει έξω από την πρωτεύουσα, Λουσάκα. Οδηγήστε βόρεια, σε όλες τις καταπράσινες πεδιάδες, περνώντας από τις φυτείες μπανάνας και τα ορυχεία χαλκού- ο χαλκός είναι το πρωτογενές εξαγωγικό προϊόν της Ζάμπια- και μπέιτε στην δασώδη περιοχή ανάμεσα στα σύνορα με την Αγκόλα και τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Αυτή είναι η Βορειοδυτική επαρχία. Είναι σχεδόν αποκλειστικά αγροτική. Πολλά χωριά είναι προσβάσιμα μόνο μέσα από στενά μονοπάτια ανοιγμένα πάνω χώμα που έχει το χρώμα του πατζαριού. Μια έρευνα για την υγεία σε εθνικό επίπεδο το 2005 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι για κάθε χίλια παιδιά κάτω των πέντε ετών που ζουν στην Βορειοδυτική Επαρχία, υπήρξαν 1.353 περιπτώσεις ελονοσίας. Ο ετήσιος ρυθμός άνω του 100 τοις εκατό φαίνεται αδύνατο, ένα τυπογραφικό λάθος. Δεν είναι. Αυτό που σημαίνει είναι ότι πολλά παιδιά έχουν μολυνθεί από ελονοσία περισσότερο από μία φορά το χρόνο.
Στην Βορειοδυτική επαρχία, κατάλληλη ιατρική βοήθεια μπορεί να είναι δύσκολο να βρεθεί. Για τις οικογένειες που ζουν στο απομακρυσμένο βόρειο τμήμα της επαρχίας, σε περισσότερα από χίλια τετραγωνικά μίλια της άγριου εδάφους, υπάρχει μόνο ένα μέρος που μπορεί να εξασφαλίσει μια λογική πιθανότητα επιβίωσης όταν ελονοσία βαριάς μορφής χτυπά ένα παιδί: Το Νοσοκομείο KaleneMission Αυτό το μικρό κέντρο υγείας, σε ένα σαραβαλιασμένο κτίριο από τούβλα καλυμμένο με ένα σκουριασμένο τίγκο για στέγη , αντιπροσωπεύει την πρώτη γραμμή στη σύγκρουση μεταξύ της ελονοσίας και τον άνθρωπο. Οι επιστήμονες στα υψηλής τεχνολογίας εργαστήρια του κόσμου συλλογίζονται τα μυστικά του παρασίτου. Οι οργανώσεις παροχής βοήθειας ζητούν δωρεές και οι φαρμακευτικές εταιρείες οργανώνουν δοκιμές φαρμάκων Αλλά είναι το νοσοκομείο Kalene - που λειτουργεί για την ακρίβεια με ένα μικροσκόπιο, δύο νοσηλεύτριες περιστασιακή παροχή ηλεκτρικής ενέργειας από μια πετρέλαιο-γεννήτρια και μερικές φορές ένα γιατρός, άλλοτε όχι (αν και πάντα με ένα καλό απόθεμα από ανθελονοσιακά φάρμακα)-που τα καταφέρνει με τα θύματα της ελονοσίας .
Κάθε χρόνο, για έναν αιώνα, από τότε που Χριστιανοί ιεραπόστολοι ίδρυσαν το νοσοκομείο το 1906, η έναρξη της περιόδου των βροχών έχει σηματοδοτήσει την έναρξη ενός απελπισμένου προσκυνήματος. Σύννεφα μαζεύονται. Ξεσπούν καταιγίδες. Εκκολάπτονται τα κουνούπια. Η ελονοσία εμφανίζεται. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Οι γονείς κουβαλούν τα άρρωστα παιδιά τους και οδεύουν προς το νοσοκομείο Kalene.
Έρχονται συνήθως με τα πόδια. Μερικοί περπατούν για μέρες. Ακολουθούν διαδρομές των συνόρων, περνούν από ποτάμια, μέσα από φρύγανα. Όταν φτάσουν στο νοσοκομείο, το όνομα του κάθε παιδιού γράφεται σε μια κάρτα και να αρχειοθετείται σε ένα φθαρμένο ξύλινο κουτί στο γραφείο των νοσοκόμων. Η Florence, o Elijah, o Ashili. Έρχονται μέσα από τη ζέστη και τη βροχή και το μαύρο σκοτάδι της συννεφιασμένης νύχτας. Η Purity, ο Watson η Miniva. Ορισμένοι λιπόθυμοι, άλλοι ουρλίαζοντας, κάποιοι κλειδωμένοι σαν σε κατάσχεση. Ο Nelson, ο Japhious, ο Kukena. Μερικές οικογένειες με ποδήλατα, κινεζικής κατασκευής με μια ταχύτητα , ο πατέρας στο πεντάλ, η μητέρα στο κάθισμα, το παιδί ανάμεσά τους. Η Delifia, ο Fideli, ο Sylvester. Καταλαμβάνουν κάθε κρεβάτι στην παιδιατρική πτέρυγα , και γεμίζουν το πάτωμα, γεμίζουν και την αυλή. Η Methyline, ο Milton, η Christine. . Ξεχύνονται μέσα έξω από τους θάμνους, εξαντλημένοι , βρώμικο και πανικόβλητοι. Έρχονται στο νοσοκομείο. Και η μάχη για την επιβίωση αρχίζει.
Από τους σιελογόνους αδένες του κουνουπιού στα ηπατικά κύτταρα του οικοδεσπότη: ένα ήσυχο ταξίδι. Όλα φαίνονται εντάξει. Ακόμα και το ίδιο το ήπαρ, εκείνος ο κοκκινωπός σάκος με κύτταρα που φιλτράρουν το αίμα, δεν παρουσιάζει κανένα σημάδι δυσλειτουργίας. Μόνο σε αυτά τα λίγα κύτταρα των οποίων οι κλειδαριές έχουν αφαιρεθεί από το falciparum όπου γίνεται πανδαιμόνιο. Μέσα σε αυτά τα κύτταρα, τα παράσιτα της ελονοσίας τρέφονται και πολλαπλασιάζονται. Το κάνουν αυτό ασταμάτητα για περίπου μια εβδομάδα, μέχρι να χωνέψουν πλήρως το πρωτότυπο περιεχόμενο του κυττάρου και είναι γεμάτο με παράσιτα όπως μια αλλοιωμένη σούπα . Κάθε falciparum που εισήλθε στο σώμα έχει τώρα αναπαραχθεί 40.000 φορές.
Τα κύτταρα εκρήγνυνται. Μια εξέγερση των παρασίτων κυκλοφορεί ελεύθερη μέσα στο αίμα. Μέσα σε 30 δευτερόλεπτα, όμως, τα παράσιτα έχουν εισέλθει και πάλι στους ασφαλείς οίκους των κυττάρων-αυτή τη φορά, το καθένα έχει τρυπήσει ένα κόκκινο κύτταρο αίματος, που ρέει μέσω του κυκλοφορικού συστήματος. Κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ημερών, τα παράσιτα να συνεχίζουν να καταβροχθίζουν και να πολλαπλασιάζονται ύπουλα. Αφού έχουν καταναλώσει τα κύτταρα στα οποία εισέβαλαν, δημιουργείται και πάλι έκρηξη, και ακόμα μια φορά γίνεται χαμός στο αίμα.
Για πρώτη φορά, το σώμα συνειδητοποιεί ότι του έχουν στήσει ενέδρα. Ο πονοκέφαλος και οι μυϊκοί πόνοι είναι ένα σημάδι ότι το ανοσοποιητικό σύστημα έχει ενεργοποιηθεί. Αλλά αν αυτή είναι η πρώτη περίοδος του θύματος που πάσχει από ελονοσίας, η ανοσολογική απάντηση είναι εξαιρετικά αναποτελεσματική. Ο συναγερμός έχει σημάνει, αλλά οι κλέφτες είναι ήδη κάτω από το κρεβάτι: Τα παράσιτα εισβάλλουν σύντομα σε νέα ομάδα κυττάρων του αίματος, καθώς η ακολουθία της αναπαραγωγής και της απελευθέρωσης συνεχίζεται.
Τώρα η εσωτερική θερμοκρασία αρχίζει να ανεβαίνει καθώς το σώμα προσπαθεί να διώξει τους εισβολείς. Αρχίζουν τα ρίγη- οι μυϊκές δονήσεις παράγουν θερμότητα. Αυτό ακολουθείται από υψηλό πυρετό, και έπειτα πολύ ιδρώτα . Κρυάδες, πυρετός, ιδρώτας. Τα συμπτώματα αυτά είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της νόσου. Αλλά εκθετική ανάπτυξη των παρασίτων συνεχίζει, και μετά από μερικούς ακόμα κύκλους υπάρχουν δισεκατομμύρια από αυτά που κατρακυλούν στο αίμα.
Από αυτό το σημείο, ο πυρετός φτάνει στο μέγιστο της έντασης του. Το σώμα βράζει κυριολεκτικά μέχρι θανάτου-ένας τρόπος για να σταματήσει την επίθεση-αλλά μάταια. Τα παράσιτα μπορούν ακόμα και να επιτάξουν τα κύτταρα του αίματος για να ενισχύσουν την επιβίωσή τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις falciparum, τα μολυσμένα κύτταρα ξεφυτρώνουν σαν εξογκώματα Velcro στις επιφάνειές τους, και καθώς αυτά τα κύτταρα περνούν από τα τριχοειδή αγγεία του εγκεφάλου, κλείνουν στα πλάγια. Η πρόσφυση τα προστατεύει από το να περάσουν στη σπλήνα, που καθαρίζει το αίμα από τα κερματισμένα και κατεστραμμένα κύτταρα. Κάπως-κανείς δεν είναι βέβαιος πώς-την πρόσφυση προκαλεί επίσης διόγκωση στον εγκέφαλο. Η μόλυνση έχει μετατραπεί σε εγκεφαλική ελονοσία, την πιο φοβερή εκδήλωση της νόσου.
Αυτό συμβαίνει όταν το σώμα αρχίζει και καταρρέει. Τα παράσιτα έχουν καταστρέψει τόσα ερυθρά αιμπσφαίρια που μεταφέρουν οξυγόνο ώστε να υπάρχουν πολύ λίγα για τη διατήρηση των ζωτικών λειτουργιών. Οι πνεύμονες αγωνίζονται για την αναπνοή, και η καρδιά αγωνίζεται να αντλήσει αίμα. Το αίμα οξυδώνεται. Τα κύτταρα τολυ εγκεφάλου πεθαίνουν. Τα παιδιά αγωνίζονται, έχουν συσπάσεις και τελικά πέφτουν σε κώμα.
Η ελονοσία είναι μια ανατρεπτική ασθένεια -συχνά, φαίνεται, είναι σε αντίφαση με τη λογική. Η θεραπεία όλων σχεδόν των περιπτώσεων ελονοσίας μπορεί να είναι χειρότερη από τη μη θεραπεία. Η καταστροφή των εύθραυστων υγροτόπων, στον κόσμο της ελονοσίας, είναι μια ευγενής πράξη. Η Rachel Carson, ο μύθος της προστασίας του περιβάλλοντος, είναι μια κακοποιός? Τα τρία αγαπημένα της γράμματα , DDT, είναι σωτηρία. Η μεταφορά ενός γονιδίου για μια βασανιστική και συχνά θανατηφόρα διαταραχή του αίματος, τη δρεπανοκυτταρική αναιμία, είναι μια ευλογία, γιατί προσδίδει μερική αντοχή στο falciparum. Κορυφαίοι ερευνητές σε εκατό ιατρικά κέντρα εργάζονται πάνω σε ανθελονοσιακά φάρμακα, αλλά ένα φαρμακευτικό φυτό που περιγράφεται 1700 χρόνια πριν μπορεί να είναι η καλύτερη διαθέσιμη θεραπεία . «Από την ικανότητά του να προσαρμόζεται και να επιβιώνει», λέει ο Robert Gwadz, ο οποίος έχει μελετήσει την ελονοσία στο National Institutes of Health, κοντά στην Ουάσιγκτον, DC, για σχεδόν 35 χρόνια, "το παράσιτο της ελονοσίας είναι μια ιδιοφυΐα. Είναι πιο έξυπνο από εμάς. "
Η νόσος έχει συνυπάρξει με τους ανθρώπους πριν την ύπαρξη του ανθρώπου. Οι πρόγονοί μας ήταν σχεδόν βέβαιο ότι έπασχαν από ελονοσία. Το παράσιτο και τα κουνούπια είναι και τα δύο αρχαία πλάσματα-οι δεινόσαυροι μπορεί να είχαν ελονοσία-και αυτή η μακροζωία έδωσε στην ασθένεια αρκετό χρόνο για να εκμεταλλευτεί τα τρωτά σημεία του ανοσοποιητικού συστήματος. Και δεν είναι μόνο δική μας αποκλειστικότητα. Τα ποντίκια, τα πουλιά, οι σκαντζόχοιροι, οι λεμούριοι, οι πίθηκοι, και οι μαϊμούδες μολύνονται από δικές τους μορφές ελονοσίας. Οι νυχτερίδες και τα φίδια και οι ιπτάμενοι σκίουροι πάσχουν από ελονοσία.
Λίγοι πολιτισμοί, σε όλο το ρου της ιστορίας, έχουν αποφύγει τη νόσο. Μερικές αιγυπτιακές μούμιες έχουν συμπτώματα ελονοσίας. Ο Ιπποκράτης τεκμηρίωσε τη διακριτά στάδια της νόσου. Ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε πιθανόν από αυτό, με αποτέλεσμα τη διάλυση της ελληνικής αυτοκρατορίας. Η ελονοσία μπορεί να σταμάτησε τους στρατούς του Αττίλα και του Τζέγκις Χαν .
Το όνομα της ασθένειας προέρχεται από την ιταλική λέξη και σημαίνει "κακός αέρας" Στη Ρώμη, όπου η ελονοσία μαίνονταν για αιώνες, ήταν κοινώς αποδεκτό πως οι αναθυμιάσεις του βάλτου προκαλούσαν τη νόσο. Τουλάχιστον τέσσερις πάπες πέθαναν από αυτήν. Μπορεί να έχει πεθάνει από αυτήν ο Δάντης, ο ιταλός ποιητής. Ο George Washington υπέφερε από ελονοσία, όπως έκανε και ο Αβραάμ Λίνκολν και ο Οδυσσέας Σ. Γκραντ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1800, η ελονοσία ήταν τόσο διαδεδομένη στην Ουάσιγκτον, DC, που ένας εξέχων γιατρός πίεσε-ανεπιτυχώς-να στηθεί ένα γιγαντιαίο πλέγμα από σύρμα γύρω από την πόλη. 'Ενα εκατομμύριο θύματα του Στρατού της Ένωσης κατά τον εμφύλιο στις ΗΠΑ αποδίδονται στην ελονοσία, και στο πεδίο του Ειρηνικού τα θύματα του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου από τη νόσο υπερέβησαν εκείνα που προέρχονταν από τα παιδία των μαχών. Ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι ένας στους δύο ανθρώπους που έχουν ζήσει στον πλανήτη έχουν πεθάνει από ελονοσία.
Η πρώτη ευρέως γνωστή θεραπεία ανακαλύφθηκε στο σημερινό Περού και το κράτος του Ισημερινού. Ήταν ο φλοιός του δέντρου cinchona , στενού εξάδελφου του καφέ. Οι ντόπιοι ονόμαζαν το φάρμακο θεραπεία quina quina (φλοιό των φλοιών)-και αργότερα διανεμήθηκε σε όλο τον κόσμο ως η γνωστή κινίνη. Η ύπαρξη του φαρμάκου διαδόθηκε από τους Ιησουίτες ιεραπόστολους, κατέληξε στη μαστιζόμενη από την ελονοσία Ιταλία το 1632, και η ζήτηση αυξήθηκε κατακόρυφα. Αφού γινόταν η συγκομιδή από τους γηγενείς εργάτες και μεταφερόταν στις ακτές του Ειρηνικού για αποστολή προς την Ευρώπη , ο φλοιός πωλείτο για μια ολόκληρη περιουσία.
Αρκετές αποστολές διοργανώθηκαν για να φέρουν σπόρους και δενδρύλλια στην Ευρώπη . Μετά την άφιξή τους στη Νότια Αμερική, οι κυνηγοί της κινίνης υπόκειντο σε εξαιρετικά δύσκολη πεζοπορία μέσα από τα περάσματα των χιονισμένων Άνδεων κατεβαίνοντας εκ των υστέρων στα πυκνά δάση, όπου φύονταν το δυσθεώρητο αυτό δέντρο. Πολλοί έχασαν τη ζωή τους στην προσπάθεια. Και ακόμη και αν οι κυνηγοί κινίνης δεν πέθαιναν τα φυτά πέθαιναν σχεδόν πάντα Για 200 χρόνια, μέχρι το δέντρο της κινίνης να μεταφερθεί τελικά σε φυτείες στην Ινδία, τη Σρι Λάνκα, και την Ιαάβα Java, ο μόνος τρόπος για να αποκτήσει κανείς θεραπευτική αγωγή ήταν άμεσα από Νότια Αμερική.
Η κινίνη , η οποία διαταράσσει την αναπαραγωγή των παρασίτων της ελονοσίας, έχει σώσει αμέτρητες ζωές, αλλά έχει μειονεκτήματα. Είναι βραχεία διάρκειας δράσης, και, αν ληφθεί πάρα πολύ συχνά μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ανεπιθύμητες παρενέργειες, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας ακοής. Στη δεκαετία του 1940, όμως, έλαβε χώρα το πρώτο από τα δύο έκτακτα επιτεύγματα: Παρουσιάστηκε ένα συνθετικό φάρμακο κατά της ελονοσίας. Η ένωση ονομάστηκε χλωροκίνη, και ήταν φθηνό και ασφαλές, και παρείχε πλήρη, μακράς διάρκειας προστασία από κάθε μορφή ελονοσίας. Με άλλα λόγια, ήταν ένα θαύμα.
Η δεύτερη καινοτομία ήταν εξίσου θαυματουργή. Ο Ελβετός χημικός Paul Müller ανακάλυψε την εντομοκτόνο δύναμη μιας ένωσης που ονομάζεται διχλωρο-διφαινυλο-τριχλωροαιθάνιο, περισσότερο γνωστής ως DDT. Στον Müller απονεμήθηκε το 1948 το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής για την ανακάλυψη του, διότι τίποτα στην ιστορία του ελέγχου των εντόμων είχε ποτέ δουλέψει τόσο καλά όσο το DDT. Μικροσκοπικές ποσότητες μπορούσαν να σκοτώσουν τα κουνούπια για μήνες, αρκετό καιρό για να διακόψουν τον κύκλο της μετάδοσης της ελονοσίας. Διαρκούσε δύο φορές περισσότερο από το επόμενο καλύτερο εντομοκτόνο, και το κόστος του ήταν κατά τρία τέταρτα φθηνότερο.
Εξοπλισμένη με αυτα τα δύο όπλα τη χλωροκίνη και DDT, η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας το 1955 που ξεκίνησε το Παγκόσμιο πρόγραμμα εξάλειψης της ελονοσίας. Ο στόχος ήταν η εξάλειψη της ασθένειας μέσα σε δέκα χρόνια. Δαπανήθηκαν περισσότερα από ένα δισεκατομμύριο δολάρια. Δεκάδες χιλιάδες τόνοι DDT χρησιμοποιήθηκαν κάθε χρόνο για τον έλεγχο των κουνουπιών. Η Ινδία , όπου η ελονοσία είχε πάρει διαστάσεις πανούκλας, προσέλαβε 150.000 εργαζόμενους πλήρους απασχόλησης, για να κάνουν ψεκασμούς στα σπίτια. Η χλωροκίνη διανέμονταν ευρέως. Ήταν ίσως η πιο εμπεριστατωμένη διεθνής πρωτοβουλία για την υγεία που έχει ποτέ αναληφθεί.
Η εκστρατεία ήταν εμπνευσμένη από τις πρώτες επιτυχίες στη Βραζιλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις ΗΠΑ είχαν καταγραφεί εκατομμύρια κρουσμάτων ελονοσίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, αλλά κυρίως στις νότιες πολιτείες. Στη συνέχεια ξεκίνησε ένα εντατικό ανθελονοσιακό πρόγραμμα. Περισσότερα από τρία εκατομμύρια στρέμματα (1,2 εκατ. εκτάρια) των υγροτόπων αποστραγγισθήκαν, με το DDT ψεκάζονταν εκατοντάδες χιλιάδες σπίτια, και το 1946 ιδρύθηκε στην Ατλάντα το Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών στην Ατλάντα ειδικά για την καταπολέμηση της ελονοσίας.
Η ευημερία της Αμερικής ήταν ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Σχεδόν ο καθένας μπορούσε α πάει σε γιατρό, τα παράθυρα είχαν σίτες και πόροι ήταν διαθέσιμοι για να ισοπεδωθούν οι βάλτοι αναπαραγωγής κουνουπιών. Υπάρχει επίσης η ευτυχής συγκυρία ότι και τα δύο πιο κοινά είδη του ανωφελούς κώνωπα προτιμούν να τρέφονται από τα βοοειδή και όχι από τους ανθρώπους. Μέχρι το 1950, τη μετάδοση της ελονοσίας είχε διακοπεί στις ΗΠΑ
Η παγκόσμια προσπάθεια για την εξάλειψη της νόσου είχε ορισμένες αξιοσημείωτες επιτυχίες. Η ελονοσία είχε κυριολεκτικά εξαλειφθεί σε μεγάλο τμήμα της Καραϊβικής και του Νοτίου Ειρηνικού, σ τα Βαλκάνια, στην Ταϊβάν . Στη Σρι Λάνκα, υπήρχαν 2,8 εκατομμύρια κρούσματα ελονοσίας το 1946, και 17 το 1963 . Στην Ινδία, οι θάνατοι από ελονοσία έπεσαν κατακόρυφα από 800.000 το χρόνος σχεδόν καθόλου κρούσματα.
'Όμως, ήταν επίσης σαφές ότι η εκστρατεία ήταν υπερβολικά φιλόδοξη. Σε πολλές περιοχές στα βάθη των τροπικών η ελονοσία επέμενε πεισματικά. Η χρηματοδότηση της προσπάθειας τελικά απέτυχε , καθώς και το πρόγραμμα εκρίζωσης εγκαταλείφθηκε το 1969. Σε πολλά έθνη, αυτό συνέπεσε με μείωση της εξωτερικής βοήθειας, με την πολιτική αστάθεια και την έκρηξη της φτώχειας, καθώς και με τις υπερφορτωμένες υπηρεσίες δημόσιας υγείας.
Σε αρκετά σημεία όπου η ελονοσία ήταν στα πρόθυρα της εξάλειψης , συμπεριλαμβανομένης τόσο της Σρι Λάνκα και της Ινδίας, η ασθένεια επανήλθε δριμύτερη. Σε μεγάλο τμήμα της υποσαχάριας Αφρικής , η εξάλειψη της ελονοσίας στην πραγματικότητα ποτέ δεν ξεκίνησε. Το πρόγραμμα της ΠΟΥ παρέκαμψε σε μεγάλο βαθμό την ήπειρο, καθώς και προσπάθειες μικρότερης κλίμακας σημείωσαν μικρή πρόοδο.
Αμέσως μετά την αποτυχία του προγράμματος , η προσπάθεια καταπολέμησης των κουνουπιών είχε πλέον απολέσει την πρόσβαση σ το ζωτικής σημασίας εργαλείο της, το DDT. Το πρόβλημα ήταν η υπερβολική χρήση- όχι από όσους προσπαθούσαν να καταπολεμήσουν την ελονοσία, αλλά από τους αγρότες, ιδιαίτερα στους βαμβακοπαραγωγούς που προσπαθούσαν να προστατεύσουν τη συγκομιδή τους. Το σπρέι ήταν τόσο φθηνό που πολλές φορές οι αναγκαίες δόσεις δεν εφαρμόζονταν συχνά. Το εντομοκτόνο που συσσωρεύεται στο έδαφος και μολυσμένα ύδατα. Αν και δεν ήταν τοξικό για τον άνθρωπο, το DDT έβλαψε τα γεράκια, τους θαλάσσιους ελέφαντες , και τους σολομούς. Το 1962 η Rachel Carson δημοσίευσε το βιβλίο Silent Spring, τεκμηριώνοντας αυτή την κατάχρηση και έδωσε μια τόσο ζοφερή είκόνα με αποτέλεσμα η χημική αυτή ουσία τελικά να τεθεί εκτός νόμου για γεωργική χρήση στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Υπήρξαν εξαιρέσεις σε ότι αφορά στον έλεγχο της ελονοσίας, αλλά το DDT έγινε σχεδόν αδύνατο να το προμηθευτεί κανείς. «Η απαγόρευση του DDT», λέει ο κ. Gwadz από το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας, «μπορεί να έχει σκοτωθεί 20 εκατομμύρια παιδιά."
Κατόπιν επήλθε η μεγαλύτερη κρίση όλων των εποχών: εκτεταμένη γενίκευση της αντοχής στα φάρμακα. Τα παράσιτα της ελονοσίας αναπαράγονται τόσο γρήγορα ώστε να εξελιχθούν τάχιστα, δημιουργώντας συνεχώς νέες μεταλλάξεις. Μερικές μεταλλάξεις προστάτευαν τα παράσιτα από τη χλωροκίνη. Το χαρακτηριστικό αυτό κληροδοτήθηκε στην επόμενη γενιά παρασίτων, και με κάθε νέα έκθεση στη χλωροκίνη τα ανθεκτικά στα φάρμακα παράσιτα πολλαπλασιάζονταν. Σε λίγο χρονικό διάστημα τα παράσιτα εξαπέλυσαν επιδημίες ελονοσίας μεγάλης κλίμακας για τις οποίες η θεραπεία μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολη. Μέχρι τη δεκαετία του 1990, η ελονοσία έχει πλήξει ένα μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων, και ήταν πιο δύσκολο από ποτέ να θεραπευθεί.
Η ιστορία της ελονοσίας γράφεται τώρα -με το χέρι, με στυλό διαρκείας από το προσωπικό της αποστολής στο Νοσοκομείο της Kalene στη Ζάμπια. Κάθε πρωί, λίγο μετά το χάραμα, η βοηθός νοσοκόμου, που μόλις έχει τελειώσει την καταγραφή της νυχτερινής βάρδιας γράφει μια σύντομη ενημέρωση για κάθε παιδί στην εντατική πτέρυγα περίθαλψης. Η έκθεση είναι γραμμένη σε χαρτί με γραμμές και αρχειοθετείται σε ένα ξεπερασμένο κλασέρ με τρεις κρίκους. Οι εργαζόμενοι στην ημερήσια βάρδια προσθέτουν συχνά σημειώσεις στα μικρά δελτία των ασθενών, που φυλάσσονται στο γραφείο των νοσηλευτριών. Μαζί με αυτές υπάρχει η νυχτερινή έκθεση και οι κάρτες αποτελούν μια συναρπαστική, άμεσο περιγραφή μιας θανατηφόρας ασθένεια.
Πολλές εγγραφές είναι απλές, κοφτές και λακωνικές. "Μαρία: Πάσχει από ελονοσία. Δεν έχει επαφή με το περιβάλλον. "Belinda: Ελονοσία. Επιληπτικές κρίσεις Αλλά άλλες αναφορές είναι πολύ εκτενέστερες, απαριθμώντας τις κλινικές λεπτομέρειες σχετικά με τα φάρμακα, τη δοσολογία και τις περιόδους τσεκ-απ, και προσφέροντας μια ζωντανή ματιά στον αγώνα για επιβίωση σε ένα από τα πιό ενδημικά μέρη του κόσμου. Φυλλομετρήστε τις σελίδες. Ξεφυλλίστε τις κάρτες-, υπάρχουν χιλιάδες και χιλιάδες εγγραφές- και από αυτές αναδύονται οι ιστορίες. Εδώ είναι η Methyline Kumafumbo, ένα κοκαλιάρικο κορίτσι τριών ετών, που μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Kalene από τη γιαγιά της. Ταξίδεψαν δέκα χιλιόμετρα από το χωριό τους, και από τη στιγμή που έφτασαν, τα παράσιτα της ελονοσίας είχαν ήδη κάνει επιδρομή στον εγκέφαλο της Methyline . "Εισήχθη χθες αναφέρεται στη βραδινή αναφορά. "Πυρετός και επιληπτικές κρίσεις. Ελονοσία. Η δεξιά πλευρά του κεφαλιού της Methyline ήταν ξυρισμένο, και χορηγήθηκε ενδοφλέβιος ορός. Η κινίνη, η οποία παραμένει στην πρώτη γραμμή των φαρμάκων στο νοσοκομείο Kalene για βαριές περιπτώσεις, χορηγήθηκε σε δόσεις , και κάθε θεραπεία καταγράφηκε με ευσυνείδητο τρόπο .
Για σχεδόν μια εβδομάδα, η Methyline μαράζωνε σε κωματώδη κατάσταση. Το κώμα της ελονοσίας μπορεί να είναι ένα φρικτό να παρατηρήσει κανείς: κυρτωμένη πλάτη, άκαμπτοι βραχίονες, στριμμένες παλάμες , προτεταμένα δάχτυλα των ποδιών. Νεκρή φύση της αγωνίας. Οι εκθέσεις συνεχίσουν την απαθή αξιολόγηση . Δεν έχει επαφή με το περιβάλλον. Συνεχίζεται αγωγή με ενδοφλεβίως με κινίνη. " "Ακόμα χωρίς επαφή με το περιβάλλον αν και χωρός σπασμούς." "Ακόμα χωρίς επαφή με το περιβάλλον ."
Τότε οι σπασμοί να άρχισαν και πάλι. Υπάρχουν φορές που η έκθεση της βραδινής βάρδιας μοιάζει σχεδόν με προσωπικό ημερολόγιο. "Ανησύχησα,« έγραψε η βοηθός για τη Methyline. "Γι 'αυτό και ενημέρωσα την αδελφή"-τιμητικός τίτλος για τις δύο νοσηλεύτριες του νοσοκομείου -«που ήρθε και διέταξε να χορηγήσουμε Valium, το οποίο του δόθηκε με ανακούφιση."
Τέλος, οι καταχωρήσεις είναι ελπιδοφόρες. « Ανοίγει τα μάτια της, αλλά φαίνεται ακόμα σαν να έχει πάθει εγκεφαλικό." «Πίνει και τρώει κουάκερ." Και στη συνέχεια: "Έχει τις αισθήσεις της και μιλά!" Τρεις ημέρες αργότερα, η Methyline βγήκε από το νοσοκομείο. « Όλα φαίνονται καλά », αναφέρει η έκθεση. «Αλλά ακόμη δεν περπατά καλά."
Ένα ύπουλο πράγμα με την ελονοσία είναι ότι ,πολλοί οι οποίοι δεν πεθαίνουν ,καταλήγουν σημαδεμένοι για πάντα. "Η βάδισή της υποδεικνύει μεγαλύτερα προβλήματα", λέει ο Robert Gwadz λέει μετά από επανεξέταση της προόδου της ασθένειας της Methyline . "Μπορεί να έχει μόνιμη βλάβη των νεύρων." Η κληρονομιά της ελονοσίας έχει απογοητευτικές επιπτώσεις για τους ανθρώπους και τα έθνη. "Είναι δυνατόν", λέει ο Gwadz, «ότι, λόγω της ελονοσίας, σχεδόν κάθε παιδί στην Αφρική είναι κατά κάποιον τρόπο νευρολογικά σημαδεμένο."
Η Methyline πρέπει να θεωρείται μια από τους τυχερούς ασθενείς. Η έκθεση της νυχτερινής βάρδιας στο νοσοκομείο Kalene είναι γεμάτη πόνο. :
Christabel: «Η ασθενής είναι σε κακή κατάσταση. ΄Βογγά και είναι κουρασμένη. Ακανόνιστη αναπνοή. Η αδελφή ενημερώθηκε. Τα μεσάνυχτα κατέρρευσε και πέθανε. Η σορός της μεταφέρθηκε στο σπίτι της. Ο θεός ας αναπαύσει την ψυχή εν ειρήνη. " Υπάρχει εγγραφή όπως αυτή σχεδόν σε κάθε σελίδα. Ronaldo: «Με μερική επαφή με το περιβάλλον Χορήγηση κινίνης ενδοφλεβίως Σπασμοί Valium. Υπόθετο για τον πόνο. Πυρετός. Περισσότερα υπόθετα για τον πόνο. Στις 05:00 το πρωί , το παιδί είχε πρόβλημα με την αναπνοή του. Τέλος, το παιδί ξαφνικά κατέρρευσε και πέθανε. Η σορός του μεταφέρθηκε στο σπίτι του.
Όλα η Ζάμπια, φαίνεται-από το στρατό στους Προσκόπους και στις τοπικές θεατρικές ομάδες, έχει κινητοποιηθεί για να σταματήσει η ελονοσία. Το 1985, ο προϋπολογισμός της χώρας για τον έλεγχο της ελονοσίας ήταν 30 χιλιάδες δολάρια. Τώρα, με την υποστήριξη των διεθνών χορηγιών, είναι περισσότερο από 40 εκατ. ευρώ. Αφίσες έχουν αναρτηθεί σε όλη τη χώρα, με σκοπό την ενημέρωση των πολιτών περί των αιτίων της ελονοσίας υπογραμμίζοντας τη σημασία της ιατρικής επέμβασης. (Η συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων ελονοσίας του έθνους δεν αντιμετωπίζεται από επαγγελματίες.) Υπάρχουν ακόμη κονκάρδες επιβράβευσης των Προσκόπων για τη γνώσεις σχετικά με την ελονοσία. Το σχέδιο της Ζάμπια είναι να εκπαιδεύσει το κοινό, έπειτα κτύπησε τη νόσο μέσω μιας τριπλής επίθεσης: φάρμακα, σπρέι, και κουνουπιέρες.
Η χώρα έχει αφοσιωθεί στην παροχή της νεότερης θεραπείας της ελονοσίας, η οποία συμβαίνει επίσης να βασίζεται σε ένα από τα παλαιότερα φάρμακα-ένα φυτικό φάρμακο που προέρχεται από ένα ζιζάνιο της αρτεμισίας, που ονομάζεται artemisia. . Η θεραπεία αυτή περιγράφηκε για πρώτη φορά σε ένα κινεζικό ιατρικό κείμενο, γραμμένο με τον τέταρτο αιώνα μ.Χ., αλλά φαίνεται να έχει αγνοηθεί από τον υπόλοιπο κόσμο μέχρι σήμερα. Η νέα έκδοση, η αρτεμισινίνη, είναι τόσο ισχυρή όσο η κινίνη με λίγες από τις παρενέργειες της κινίνης. Είναι η τελευταία αλάνθαστη θεραπεία της ελονοσίας. Άλλα φάρμακα μπορούν ακόμα να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο στη θεραπεία, αλλά τα παράσιτα έχουν αναπτύξει αντίσταση σε όλα αυτά, συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας της κινίνης. Για να συμβάλλουμε στη μείωση των πιθανοτήτων που μια μετάλλαξη θα αφοπλίσει επίσης την αρτεμισινίνη, παράγωγα του φαρμάκου αναμιγνύονται με άλλες ενώσεις που περιέχονται σε ανθελονοσιακά μπαράζ γνωστές ως συνδυασμοί με βάση την αρτεμισίνη, η ACT.
Ζάμπια πραγματοποιεί επίσης αγορές αρκετών εντομοκτόνων για ψεκασμό σε κάθε σπίτι σε διάφορες ενδημικές περιοχές κάθε χρόνο, λίγο πριν την περίοδο των βροχών. Έχει ήδη επιστρέψει στο DDT-αν και μόνο για χρήση σε εσωτερικούς χώρους, σε ελεγχόμενες ποσότητες. Εν όψει του ολοένα αυξανόμενου φόρου σε θύματα λόγω της ελονοσίας, η πρόσβαση στο DDT γίνεται σταδιακά όλο και πιο εύκολη. Ακόμα και το Sierra Club δεν αντιτίθεται στον περιορισμένο ψεκασμό για τον έλεγχο της ελονοσίας. Τέλος, η κυβέρνηση της Ζάμπιας διανέμει επεξεργασμένες με εντομοκτόνο κουνουπιέρες για να αποκρούσει κρατήσει μακριά τα κουνούπια κατά τη διάρκεια της νύχτας, όταν η οι ανωφελείς κώνωπες που μεταφέρουν ελονοσία συνήθως τσιμπούν.
Το σχέδιο ακούγεται απλό, αλλά η πρόοδος κατά της ελονοσίας δεν έρχεται ποτέ εύκολα. Πολλοί κάτοικοι της Ζάμπια που ζουν μακριά από τα νοσοκομεία εξαρτώνται από πάγκους για τα φάρμακα. στο δρόμο Εκεί,τα ACTs μπορεί να κοστίσουν περισσότερο από ένα δολάριο τη δόση - κάτι εντελώς απρόσιτο σε μια χώρα όπου περισσότερο από το 70 τοις εκατό του πληθυσμού επιβιώνει με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα. Ως εκ τούτου, οι άνθρωποι αγοράζουν άλλα φάρμακα, για μικρά ποσά όπως 15 λεπτά. Παρέχουν προσωρινή ανακούφιση, μειώνοντας τον πυρετό της ελονοσίας, αλλά μπορούν να κάνουν ελάχιστα για να σταματήσουν τα παράσιτα.
| anglais vers grec: Taking Stock of WikiLeaks
General field: Autre
Detailed field: Gouvernement / politique | Texte source - anglais
By George Friedman
Julian Assange has declared that geopolitics will be separated into pre-“Cablegate” and post-“Cablegate eras. That was a bold claim. However, given the intense interest that the leaks produced, it is a claim that ought to be carefully considered. Several weeks have passed since the first of the diplomatic cables were released, and it is time now to address the following questions: First, how significant were the leaks? Second, how could they have happened? Third, was their release a crime? Fourth, what were their consequences? Finally, and most important, is the WikiLeaks premise that releasing government secrets is a healthy and appropriate act a tenable position?
Let’s begin by recalling that the U.S. State Department documents constituted the third wave of leaks. The first two consisted of battlefield reports from Iraq and Afghanistan. Looking back on those as a benchmark, it is difficult to argue that they revealed information that ran counter to informed opinion. I use the term “informed opinion” deliberately. For someone who was watching Iraq and Afghanistan with some care over the previous years, the leaks might have provided interesting details but they would not have provided any startling distinction between the reality that was known and what was revealed. If, on the other hand, you weren’t paying close attention, and WikiLeaks provided your first and only view of the battlefields in any detail, you might have been surprised.
Let’s consider the most controversial revelation, one of the tens of thousands of reports released on Iraq and Afghanistan and one in which a video indicated that civilians were deliberately targeted by U.S. troops. The first point, of course, is that the insurgents, in violation of the 1949 Geneva Conventions, did not go into combat wearing armbands or other distinctive clothing to distinguish themselves from non-combatants. The Geneva Conventions have always been adamant on this requirement because they regarded combatants operating under the cover of civilians as being responsible for putting those civilians in harm’s way, not the uniformed troops who were forced to distinguish between combatants and non-combatants when the combatants deliberately chose to act in violation of the Geneva Conventions.
It follows from this that such actions against civilians are inevitable in the kind of war Iraqi insurgents chose to wage. Obviously, this particular event has to be carefully analyzed, but in a war in which combatants blend with non-combatants, civilian casualties will occur, and so will criminal actions by uniformed troops. Hundreds of thousands of troops have fought in Iraq, and the idea that criminal acts would be absent is absurd. What is most startling is not the presence of potentially criminal actions but their scarcity. Anyone who has been close to combat or who has read histories of World War II would be struck not by the presence of war crimes but by the fact that in all the WikiLeaks files so few potential cases are found. War is controlled violence, and when controls fail — as they inevitably do — uncontrolled and potentially criminal violence occurs. However, the case cited by WikiLeaks with much fanfare did not clearly show criminal actions on the part of American troops as much as it did the consequences of the insurgents violating the Geneva Conventions.
Only those who were not paying attention to the fact that there was a war going on, or who had no understanding of war, or who wanted to pretend to be shocked for political reasons, missed two crucial points: It was the insurgents who would be held responsible for criminal acts under the Geneva Conventions for posing as non-combatants, and there were extraordinarily few cases of potential war crimes that were contained in the leaks.
The diplomatic leaks are similar. There is precious little that was revealed that was unknown to the informed observer. For example, anyone reading STRATFOR knows we have argued that it was not only the Israelis but also the Saudis that were most concerned about Iranian power and most insistent that the United States do something about it. While the media treated this as a significant revelation, it required a profound lack of understanding of the geopolitics of the Persian Gulf to regard U.S. diplomatic cables on the subject as surprising.
U.S. Defense Secretary Robert Gates’ statement in the leaks that the Saudis were always prepared to fight to the last American was embarrassing, in the sense that Gates would have to meet with Saudi leaders in the future and would do so with them knowing what he thinks of them. Of course, the Saudis are canny politicians and diplomats and they already knew how the American leadership regarded their demands.
There were other embarrassments also known by the informed observer. Almost anyone who worries about such things is aware that Italian Prime Minister Silvio Berlusconi is close to the Russians and likes to party with young women. The latest batch of leaks revealed that the American diplomatic service was also aware of this. And now Berlusconi is aware that they know of these things, which will make it hard for diplomats to pretend that they don’t know of these things. Of course, Berlusconi was aware that everyone knew of these things and clearly didn’t care, since the charges were all over Italian media.
I am not cherry-picking the Saudi or Italian memos. The consistent reality of the leaks is that they do not reveal anything new to the informed but do provide some amusement over certain comments, such as Russian Prime Minister Vladimir Putin and President Dmitri Medvedev being called “Batman and Robin.” That’s amusing, but it isn’t significant. Amusing and interesting but almost never significant is what I come away with having read through all three waves of leaks.
Obviously, the leaks are being used by foreign politicians to their own advantage. For example, the Russians feigned shock that NATO would be reassuring the Balts about defense against a potential Russian invasion or the Poles using the leaks to claim that solid U.S.-Polish relations are an illusion. The Russians know well of NATO plans for defending the Baltic states against a hypothetical Russian invasion, and the Poles know equally well that U.S.-Polish relations are complex but far from illusory. The leaks provide an opportunity for feigning shock and anger and extracting possible minor concessions or controlling atmospherics. They do not, however, change the structure of geopolitics.
Indeed, U.S. diplomats come away looking sharp, insightful and decent. While their public statements after a conference may be vacuous, it is encouraging to see that their read of the situation and of foreign leaders is unsentimental and astute. Everything from memos on senior leaders to anonymous snippets from apparently junior diplomats not only are on target (in the sense that STRATFOR agrees with them) but are also well-written and clear. I would argue that the leaks paint a flattering picture overall of the intellect of U.S. officials without revealing, for the most part, anything particularly embarrassing.
At the same time, there were snarky and foolish remarks in some of the leaks, particularly personal comments about leaders and sometimes their families that were unnecessarily offensive. Some of these will damage diplomatic careers, most generated a good deal of personal tension and none of their authors will likely return to the countries in which they served. Much was indeed unprofessional, but the task of a diplomat is to provide a sense of place in its smallest details, and none expect their observations ever to be seen by the wrong people. Nor do nations ever shift geopolitical course over such insults, not in the long run. These personal insults were by far the most significant embarrassments to be found in the latest release. Personal tension is not, however, international tension.
This raises the question of why diplomats can’t always simply state their minds rather than publicly mouth preposterous platitudes. It could be as simple as this: My son was a terrible pianist. He completely lacked talent. After his recitals at age 10, I would pretend to be enthralled. He knew he was awful and he knew I knew he was awful, but it was appropriate that I not admit what I knew. It is called politeness and sometimes affection. There is rarely affection among nations, but politeness calls for behaving differently when a person is in the company of certain other people than when that person is with colleagues talking about those people. This is the simplest of human rules. Not admitting what you know about others is the foundation of civilization. The same is true among diplomats and nations.
And in the end, this is all I found in the latest WikiLeaks release: a great deal of information about people who aren’t American that others certainly knew and were aware that the Americans knew, and now they have all seen it in writing. It would take someone who truly doesn’t understand how geopolitics really works to think that this would make a difference. Some diplomats may wind up in other postings, and perhaps some careers will be ended. But the idea that this would somehow change the geopolitics of our time is really hard to fathom. I have yet to see Assange point to something so significant that that it would justify his claim. It may well be that the United States is hiding secrets that would reveal it to be monstrous. If so, it is not to be found in what has been released so far.
There is, of course, the question of whether states should hold secrets, which is at the root of the WikiLeaks issue. Assange claims that by revealing these secrets WikiLeaks is doing a service. His ultimate maxim, as he has said on several occasions, is that if money and resources are being spent on keeping something secret, then the reasons must be insidious. Nations have secrets for many reasons, from protecting a military or intelligence advantage to seeking some advantage in negotiations to, at times, hiding nefarious plans. But it is difficult to imagine a state — or a business or a church — acting without confidentiality. Imagine that everything you wrote and said in an attempt to figure out a problem was made public? Every stupid idea that you discarded or clueless comment you expressed would now be pinned on you. But more than that, when you argue that nations should engage in diplomacy rather than war, taking away privacy makes diplomacy impossible. If what you really think of the guy on the other side of the table is made public, how can diplomacy work?
This is the contradiction at the heart of the WikiLeaks project. Given what I have read Assange saying, he seems to me to be an opponent of war and a supporter of peace. Yet what he did in leaking these documents, if the leaking did anything at all, is make diplomacy more difficult. It is not that it will lead to war by any means; it is simply that one cannot advocate negotiations and then demand that negotiators be denied confidentiality in which to conduct their negotiations. No business could do that, nor could any other institution. Note how vigorously WikiLeaks hides the inner workings of its own organization, from how it is funded to the people it employs.
Assange’s claims are made even more interesting in terms of his “thermonuclear” threat. Apparently there are massive files that will be revealed if any harm comes to him. Implicit is the idea that they will not be revealed if he is unharmed — otherwise the threat makes no sense. So, Assange’s position is that he has secrets and will keep them secret if he is not harmed. I regard this as a perfectly reasonable and plausible position. One of the best uses for secrets is to control what the other side does to you. So Assange is absolutely committed to revealing the truth unless it serves his interests not to, in which case the public has no need to know.
It is difficult to see what harm the leaks have done, beyond embarrassment. It is also difficult to understand why WikiLeaks thinks it has changed history or why Assange lacks a sufficient sense of irony not to see the contradiction between his position on openness and his willingness to keep secrets when they benefit him. But there is also something important here, which is how this all was leaked in the first place.
To begin that explanation, we have to go back to 9/11 and the feeling in its aftermath that the failure of various government entities to share information contributed to the disaster. The answer was to share information so that intelligence analysts could draw intelligence from all sources in order to connect the dots. Intelligence organizations hate sharing information because it makes vast amounts of information vulnerable. Compartmentalization makes it hard to connect dots, but it also makes it harder to have a WikiLeaks release. The tension between intelligence and security is eternal, and there will never be a clear solution.
The real issue is who had access to this mass of files and what controls were put on them. Did the IT department track all external drives or e-mails? One of the reasons to be casual is that this was information that was classified secret and below, with the vast majority being at the confidential, no-foreign-distribution level. This information was not considered highly sensitive by the U.S. government. Based on the latest trove, it is hard to figure out how the U.S. government decides to classify material. But it has to be remembered that given their level of classification these files did not have the highest security around them because they were not seen as highly sensitive.
Still, a crime occurred. According to the case of Daniel Ellsberg, who gave a copy of the Pentagon Papers on Vietnam to a New York Times reporter, it is a crime for someone with a security clearance to provide classified material for publication but not a crime for a publisher to publish it, or so it has become practice since the Ellsberg case. Legal experts can debate the nuances, but this has been the practice for almost 40 years. The bright line is whether the publisher in any way encouraged or participated in either the theft of the information or in having it passed on to him. In the Ellsberg case, he handed it to reporters without them even knowing what it was. Assange has been insisting that he was the passive recipient of information that he had nothing to do with securing.
Now it is interesting whether the sheer existence of WikiLeaks constituted encouragement or conspiracy with anyone willing to pass on classified information to him. But more interesting by far is the sequence of events that led a U.S. Army private first class not only to secure the material but to know where to send it and how to get it there. If Pfc. Bradley Manning conceived and executed the theft by himself, and gave the information to WikiLeaks unprompted, Assange is clear. But anyone who assisted Manning or encouraged him is probably guilty of conspiracy, and if Assange knew what was being done, he is probably guilty, too. There was talk about some people at MIT helping Manning. Unscrambling the sequence is what the Justice Department is undoubtedly doing now. Assange cannot be guilty of treason, since he isn’t a U.S. citizen. But he could be guilty of espionage. His best defense will be that he can’t be guilty of espionage because the material that was stolen was so trivial.
I have no idea whether or when he got involved in the acquisition of the material. I do know — given the material leaked so far — that there is little beyond minor embarrassments contained within it. Therefore, Assange’s claim that geopolitics has changed is as false as it is bold. Whether he committed any crime, including rape, is something I have no idea about. What he is clearly guilty of is hyperbole. But contrary to what he intended, he did do a service to the United States. New controls will be placed on the kind of low-grade material he published. Secretary of Defense Gates made the following point on this:
“Now, I’ve heard the impact of these releases on our foreign policy described as a meltdown, as a game-changer, and so on. I think those descriptions are fairly significantly overwrought. The fact is, governments deal with the United States because it’s in their interest, not because they like us, not because they trust us, and not because they believe we can keep secrets. Many governments — some governments — deal with us because they fear us, some because they respect us, most because they need us. We are still essentially, as has been said before, the indispensable nation.”
“Is this embarrassing? Yes. Is it awkward? Yes. Consequences for U.S. foreign policy? I think fairly modest.”
I don’t like to give anyone else the final word, but in this case Robert Gates’ view is definitive. One can pretend that WikiLeaks has redefined geopolitics, but it hasn’t come close
| Traduction - grec
Αξιολογώντας το WikiLeaks
Του George Friedman
Ο Julian Assange έχει δηλώσει ότι γεωπολιτική θα χωριστεί σε προ- σκανδάλου "Cablegate" και μετά το σκάνδαλο " Cablegate εποχή. Αυτός ήταν όντως ένας τολμηρός ισχυρισμός. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη το έντονο ενδιαφέρον που προκάλεσαν οι διαρροές εγγράφων , θα λέγαμε ότι πρόκειται για έναν ισχυρισμό που πρέπει να εξεταστεί προσεκτικά. Αρκετές εβδομάδες έχουν περάσει από τότε που άρχισαν οι πρώτες διπλωματικές επαφές, και είναι καιρός πλέον να αντιμετωπίσουμε τα ακόλουθα ερωτήματα: Πρώτον, πόσο σημαντικές ήταν οι διαρροές εγγράφων; Δεύτερον, με ποιο τρόπο θα μπορούσαν να έχουν πραγματοποιηθεί; Τρίτον, αποτελούν έγκλημα οι διαρροές των εγγράφων ; Τέταρτον, ποιες ήταν οι συνέπειες; Τέλος, και σημαντικότερο, ευσταθεί η θέση του Wikileaks ότι η διαρροή κυβερνητικών μυστικών είναι μια υγιής και κατάλληλη πράξη;
Θα ξεκινήσω υπενθυμίζοντας ότι τα έγγραφα του Αμερικανικού Υπουργείου Εσωτερικών αποτέλεσαν το τρίτο κύμα των διαρροών εγγράφων. Τα δύο πρώτα κύματα διαρροών αφορούσαν σε εκθέσεις από τα πεδία των μαχών από το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Κοιτάζοντας πίσω και χρησιμοποιώντας τις εκθέσεις σαν σημείο αναφοράς, είναι δύσκολο να ισχυριστεί κανείς ότι αποκάλυψαν πληροφορίες που έρχονταν σε αντίθεση με διάφορες εμπεριστατωμένες απόψεις. Χρησιμοποιώ τον όρο «εμπεριστατωμένη άποψη" εσκεμμένα. Για κάποιον που παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα στο Ιράκ και το Αφγανιστάν με τη δέουσα προσοχή στη διάρκεια των προηγούμενων ετών, οι διαρροές εγγράφων θα μπορούσαν να έχουν εμφανίσει ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες, αλλά δεν θα μπορούσαν να παρέχουν καμία εξαιρετική διάκριση ή διαφορά μεταξύ της ήδη γνωστής πραγματικότητας και των αποκαλύψεων . Αν, από την άλλη πλευρά, δεν δίνατε ιδιαίτερη προσοχή, και η υπόθεση Wikileaks σας παρείχε την πρώτη και μοναδική άποψή σας για τα πεδία μαχών, με κάθε λεπτομέρεια, ίσως και να εκπλαγήκατε.
Ας εξετάσουμε την πλέον αμφιλεγόμενη αποκάλυψη, μια από τις δεκάδες χιλιάδες των εκθέσεων που κυκλοφόρησαν για το Ιράκ και το Αφγανιστάν καθώς και εκείνη κατά την οποία ένα βίντεο έδειχνε ότι άμαχοι αποτελούσαν στόχο των αμερικανικών στρατευμάτων . Το πρώτο σημείο, βέβαια, είναι ότι οι αντάρτες, κατά παράβαση των Συνθηκών της Γενεύης του1949, δεν πήγαν στη μάχη φορώντας περιβραχιόνια ή οποιοδήποτε άλλο διακριτικό ρουχισμό για να γίνονται διακριτοί από τους μη-μαχητές. Οι Συνθήκες της Γενεύης ήταν πάντα κατηγορηματικές στην απαίτηση αυτή, διότι θεωρούσαν ότι οι μαχητές που ενεργούν υπό την κάλυψη της περιβολής των αμάχων ήταν υπεύθυνοι για τη έκθεση των αμάχων σε κίνδυνο και όχι οι ένστολοι από τα στρατεύματα που αναγκάζονται να κάνουν διάκριση μεταξύ αμάχων και μάχιμων πολεμιστών, όταν οι πολεμιστές σκόπιμα επιλέγουν να ενεργούν κατά παράβαση των Συνθηκών της Γενεύης.
Εξ αυτού προκύπτει ότι τέτοιες ενέργειες εναντίον αμάχων είναι αναπόφευκτες στο είδος του πολέμου που οι Ιρακινοί αντάρτες επέλεξαν να διεξάγουν. Προφανώς, αυτό το συγκεκριμένο γεγονός θα πρέπει να αναλυθεί προσεκτικά, αλλά σε έναν πόλεμο στον οποίο οι μαχητές αναμειγνύονται με άμαχους, είναι σίγουρο πως θα υπάρξουν θύματα μεταξύ των αμάχων καθώς και εγκληματικές ενέργειες από την πλευρά των ένστολων στρατιωτών. Εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες πολέμησαν στο Ιράκ, και είναι ανόητο να πιστεύει κανείς ότι θα απουσίαζαν οι εγκληματικές πράξεις. Αυτό που είναι πιο εντυπωσιακό δεν είναι η ύπαρξη πιθανών εγκληματικών ενεργειών, αλλά τη σπανιότητά τους. Όποιος έχει βρεθεί κοντά στο πεδίο των μαχών ή όποιος έχει διαβάσει την ιστορία του Β Παγκοσμίου Πολέμου, θα έμεΙνε έκπληκτος όχι από την ύπαρξη των εγκλημάτων πολέμου, αλλά από το γεγονός ότι σε όλα τα αρχεία Wikileaks υπάρχουν τόσο λίγες πιθανές περιπτώσεις. Ο πόλεμος είναι ελεγχόμενη βία, και, όταν οι έλεγχοι αποτυγχάνουν - όπως αναπόφευκτα συμβαίνει - ασκείται ανεξέλεγκτη και ενδεχομένως αξιόποινη βία . Ωστόσο, στην περίπτωση που παραθέτει επιδεικτικά η υπόθεση Wikileaks, δεν προκύπτουν σαφείς εγκληματικές ενέργειες εκ μέρους των αμερικανικών στρατευμάτων στο βαθμό που συνέβη με τις συνέπειες από την παραβίαση των Συνθηκών της Γενεύης εκ μέρους των ανταρτών.
Μόνο όσοι δεν έδωσαν τη δέουσα προσοχή στο γεγονός ότι υπήρχε ένας πόλεμος σε εξέλιξη, ή που δεν είχαν την παραμικρή ιδέα περί του πολέμου, ή που ήθελαν να προσποιούνται ότι είναι συγκλονισμένοι για πολιτικούς λόγους, παρέλειψαν δύο βασικά σημεία: Ήταν το γεγονός ότι οι αντάρτες επρόκειτο να θεωρηθούν υπεύθυνοι για τ εγκληματικές ενέργειες στο πλαίσιο των Συνθηκών της Γενεύης διότι παρίσταναν τους άμαχους, και το γεγονός ότι υπήρχαν και εξαιρετικά λίγες περιπτώσεις πιθανών εγκλημάτων πολέμου που περιλαμβάνονταν στα έγγραφα που διέρρευσαν .
Οι διαρροές διπλωματικών εγγράφων είναι παρόμοιες. Πολύ λίγα αποκαλύφθηκαν σε σχέση με ότι ήταν άγνωστο στον ενημερωμένο παρατηρητή. Για παράδειγμα, οποιοσδήποτε ανάγνωσης του Stratfor γνωρίζει ότι υποστηρίξαμε ότι δεν ήταν μόνο οι Ισραηλινοί, αλλά και οι Σαουδάραβες που ενδιαφέρονταν περισσότερο για την ιρανική ενέργεια και επέμεναν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έπρεπε να κάνουν κάτι για αυτό. Ενώ τα μέσα ενημέρωσης αντιμετώπισαν το ζήτημα αυτό σαν μια σημαντική αποκάλυψη, μόνο βαθιά έλλειψη κατανόησης της γεωπολιτικής του Περσικού Κόλπου για να θεωρηθούν τα αμερικανικά διπλωματικά έγγραφα για το θέμα αυτό θα το θεωρούσε έκπληξη.
Η δήλωση του υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ Ρόμπερτ Γκέιτς στα έγγραφα που διέρρευσαν ότι οι Σαουδάραβες ήταν πάντα έτοιμοι πολεμήσουν μέχρι και τον τελευταίο Αμερικανικό ήταν ιδιαίτερα ενοχλητική, με την έννοια ότι ο Γκέιτς θα έπρεπε να συναντηθεί με ηγέτες της Σαουδικής Αραβίας στο μέλλον και θα το έκανε ενώ αυτοί γνώριζαν τι σκέφτεται γι’ αυτούς. Φυσικά, οι Σαουδάραβες είναι πονηροί πολιτικοί και διπλωμάτες και ήδη γνώριζαν πως η αμερικανική ηγεσία αντιμετώπιζε τα αιτήματά τους
Υπήρχαν και άλλες δυσχερείς και αμήχανες καταστάσεις, επίσης, γνωστές στους ενημερωμένους παρατηρητές. Σχεδόν ο καθένας που ανησυχεί για τέτοια ζητήματα γνωρίζει ότι ο Ιταλός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι βρίσκεται πιο κοντά με τους Ρώσους και του αρέσει να γλεντά με νεαρές γυναίκες. Η τελευταία παρτίδα των διαρροών αποκάλυψε ότι η αμερικανική διπλωματική υπηρεσία είχε επίσης επίγνωση αυτού του γεγονότος. Και τώρα ο Μπερλουσκόνι έχει επίγνωση του γεγονότος ότι γνωρίζουν αυτά τα πράγματα, γεγονός που θα καταστήσει δύσκολο για τους διπλωμάτες να προσποιηθούν ότι δεν γνωρίζουν κάτι για αυτό. Βέβαια, ο Μπερλουσκόνι είχε επίγνωση του γεγονότος ότι όλοι γνώριζαν αυτά τα πράγματα και σαφώς δεν τον ένοιαζε, δεδομένου ότι οι κατηγορίες εναντίον του ήταν πάντα κεντρικό θέμα σε όλα ιταλικά μέσα ενημέρωσης.
Δεν είμαι επιλεκτικός σε ότι αφορά τις πληροφορίες περί της Σαουδικής Αραβίας ή της Ιταλίας. Η συνέπεια της πραγματικότητας των διαρροών είναι ότι δεν προκύπτει τίποτα καινούργιο για τους ήδη ενήμερους , αλλά ότι παρέχουν κάποια διασκεδαστικά στοιχεία σε σχέση με ορισμένα σχόλια και παρατηρήσεις, όπως για παράδειγμα ο πρωθυπουργός της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν και ο πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ να αποκαλούνται «Batman και Robin." Αυτό είναι αστείο, αλλά δεν είναι σημαντικό. Διασκεδαστικό και ενδιαφέρον ναι, αλλά σχεδόν καθόλου σημαντικό είναι αυτό που απεκόμισα έχοντας διαβάσει και τις τρεις παρτίδες των διαρροών των εγγράφων.
Προφανώς, οι διαρροές εγγράφων χρησιμοποιούνται από ξένους πολιτικούς προς όφελός τους. Για παράδειγμα, οι Ρώσοι υποκρίθηκαν ότι είναι σοκαρισμένοι από το γεγονός ότι το ΝΑΤΟ θα καθησύχαζε τις δημοκρατίες της Βαλτικής για την άμυνα τους κατά μίας υποτιθέμενης ρωσικής εισβολής, και ότι οι Πολωνοί χρησιμοποιούν τις διαρροές για να ισχυρίζονται ότι οι κραταιές σχέσεις ΗΠΑ-Πολωνίας είναι μια ψευδαίσθηση. Οι Ρώσοι γνωρίζουν πολύ καλά τα σχέδια του ΝΑΤΟ για την υπεράσπιση των κρατών της Βαλτικής εναντίον μιας υποθετικής ρωσικής εισβολής και οι Πολωνοί γνωρίζουν εξ ίσου καλά ότι οι αμερικανό-πολωνικές σχέσεις είναι μεν πολύπλοκες αλλά δεν είναι απατηλές. Οι διαρροές προσφέρουν μια ευκαιρία για δήθεν αντιδράσεις σοκ και θυμού και την απόσπαση πιθανών δευτερευουσών παραχωρήσεων ή τον έλεγχο της συνολικής ατμόσφαιρας. Δεν προβαίνουν, ωστόσο, στην αλλαγή της δομής της γεωπολιτικής.
Πράγματι, οι διπλωμάτες των ΗΠΑ εμφανίζονται οξυδερκείς, διορατικοί και αξιοπρεπείς. Ενώ οι δημόσιες δηλώσεις τους μετά από ένα συνέδριο μπορεί να είναι κενές περιεχομένου, είναι ενθαρρυντικό να βλέπουμε ότι η δική τους ανάγνωση για κάθε κατάσταση και για τους ξένους ηγέτες είναι χωρίς συναισθηματισμούς και πολύ έξυπνη. Τα πάντα, από τα υπομνήματα σχετικά με ανώτερους της ηγεσίας έως τα ανώνυμα αποσπάσματα από φαινομενικά νέους διπλωμάτες όχι μόνο είναι εύστοχα (με την έννοια ότι το Stratfor συμφωνεί με αυτούς), αλλά είναι επίσης καλογραμμένα και σαφή. Θα έλεγα ότι τα έγγραφα που έχουν διαρρεύσει αποδίδουν συνολικά μια κολακευτική εικόνα του πνεύματος των Αμερικανών αξιωματούχων, χωρίς να αποκαλύπτουν, ως επί το πλείστον, κάτι ιδιαίτερα ενοχλητικό.
Παράλληλα, υπήρχαν δηκτικές και ανόητες παρατηρήσεις σε ορισμένα από τα έγγραφα που διέρρευσαν, και ιδίως τα προσωπικά σχόλια για τους ηγέτες και μερικές φορές τις οικογένειές τους, που ήταν αδικαιολόγητα προσβλητικά. Μερικές από αυτές θα βλάψουν τη διπλωματική τους καριέρα, τα περισσότερα δημιούργησαν προσωπικές εντάσεις σε μεγάλο βαθμό και κανένας από τους συντάκτες τους δεν θα μπορεί να επιστρέψει στις χώρες στις οποίες υπηρέτησε. Πολλά ήταν όντως αντιεπαγγελματικά, αλλά το έργο του διπλωμάτη είναι να παρέχει μια αίσθηση του τόπου που υπηρετεί στην παραμικρή λεπτομέρεια του, και κανείς δεν περιμένει ότι οι παρατηρήσεις τους θα υποπέσουν στην αντίληψη λάθος ανθρώπων . Ούτε τα έθνη αλλάζουν την γεωπολιτική τους πορεία σε σχέση με τέτοιες προσβολές, τουλάχιστον όχι σε μακροπρόθεσμη βάση. Οι προσωπικές προσβολές ήταν με διαφορά η πιο δύσκολή θέση στην οποία θα μπορούσε να περιέλθει κανείς, αφού διέρρευσε και η τελευταία παρτίδα εγγράφων. Η προσωπική ένταση δεν είναι, ωστόσο, διεθνής ένταση
Αυτό εγείρει το ερώτημα γιατί οι διπλωμάτες δεν μπορούν πάντα να δηλώσουν αυτό που σκέπτονται από το να εκστομίζουν δημοσίως ηλίθιες κοινοτοπίες. Θα μπορούσε να είναι τόσο απλό όσο αυτό: ο γιος μου ήταν ένας απαράδεκτος πιανίστας. Έχει απόλυτη έλλειψη ταλέντου. Μετά από τις συναυλίες του, σε ηλικία 10 ετών, προσποιούμουν ότι με είχε συναρπάσει. Ήξερε ότι ήταν απαίσιος αλλά δεν ήταν αρμόζον να παραδεχτώ ό, τι το ήξερα. Αυτό αποκαλείται ευγένεια και μερικές φορές στοργή. Σπάνια υπάρχει στοργή και αγάπη μεταξύ των εθνών, αλλά η ευγένεια επιβάλλει να συμπεριφερόμαστε διαφορετικά όταν ένα πρόσωπο συνοδεύεται από ορισμένους άλλους ανθρώπους απ 'ότι όταν το πρόσωπο αυτό είναι με τους συναδέλφους του και μιλά για αυτούς τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο απλούστερος των ανθρώπινων κανόνων. Το να μην παραδέχεται κανείς ό, τι γνωρίζει κάτι για τους άλλους είναι το θεμέλιο του πολιτισμού. Το ίδιο ισχύει και μεταξύ των διπλωματών και των εθνών.
Και στο τέλος, αυτό είναι όλο ότι βρήκα στην τελευταία έκδοση του Wikileaks: πολλές πληροφορίες για ανθρώπους που δεν είναι Αμερικανοί αλλά που οι άλλοι ασφαλώς γνώριζαν ότι οι Αμερικανοί γνώριζαν, τώρα έχουν δει το φώς της δημοσιότητας εγγράφως. Αυτό θα μπορούσε πραγματικά να πείσει κάποιον που δεν καταλαβαίνει πώς λειτουργεί πραγματικά η γεωπολιτική, ώστε να πιστέψει ότι αυτό θα έκανε τη διαφορά. Ορισμένοι διπλωμάτες μπορεί να βρεθούν εκτεθειμένοι σε άλλες δημοσιεύσεις, και ίσως οι σταδιοδρομία μερικών άλλων να τελειώσει. Αλλά η ιδέα ότι αυτό θα αλλάξει κάπως τη γεωπολιτική της εποχής μας είναι πραγματικά δύσκολο να γίνει αποδεκτή. ‘Όμως πρέπει να εξετάσω τη θέση του Assange και να την ανάγω σε κάτι πολύ σημαντικό ώστε να δικαιολογήσω τον ισχυρισμό του. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες κρύβουν μυστικά που θα μπορούσαν να αποκαλύψουν ότι ενεργούν κατά τερατώδη τρόπο. Αν ναι, αυτό δεν πρόκειται να βρεθεί στα έγγραφα που διέρρευσαν και έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα.
Τίθεται, βέβαια, το ερώτημα του κατά πόσο τα κράτη πρέπει να κρατούν μυστικά, ζήτημα που αποτελεί τη βάση του θέματος που αναδείχτηκε με το Wikileaks. Ο Assange ισχυρίζεται ότι με την αποκάλυψη αυτών των μυστικών το Wikileaks προσέφερε μια σημαντική υπηρεσία. Το απώτερο αξίωμα του, όπως ο ίδιος έχει πει κατ 'επανάληψη, είναι ότι εάν τα χρήματα και οι πόροι δαπανώνται για να φυλάσσονται μυστικά , τότε οι λόγοι πρέπει να είναι ύπουλοι. Τα έθνη έχουν τα μυστικά για πολλούς λόγους, από την προστασία ενός στρατιωτικού πλεονεκτήματος ή ενός πλεονεκτήματος των μυστικών υπηρεσιών έως το να αναζητούν κάποιο πλεονέκτημα στις διαπραγματεύσεις και έως, κατά καιρούς, το να κρύβουν τα φαύλα σχέδια τους. Αλλά είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ένα κράτος - ή μια επιχείρηση ή μια εκκλησία - να ενεργεί χωρίς εμπιστευτικότητα. Φανταστείτε αν όλα όσα γράψατε και είπατε σε μια προσπάθεια να καταλάβετε ένα πρόβλημα δίνονταν στη δημοσιότητα. Κάθε ηλίθια ιδέα που παρήγατε ή κάθε ανίδεο σχόλιο που εκφράσατε τώρα θα ήταν η ταμπέλα σας. Αλλά περισσότερο από αυτό, όταν όλοι υποστηρίζουν ότι τα έθνη θα πρέπει να συμμετέχουν στη διπλωματία και όχι τον πόλεμο, το να αφαιρέσει κανείς την προστασία της ιδιωτικής ζωής καθιστά τη διπλωματία αδύνατη. Αν αυτό που πραγματικά σκέφτεται κανείς για το συνομιλητή στην άλλη πλευρά του τραπεζιού δημοσιοποιηθεί, πώς μπορεί να λειτουργήσει η διπλωματία ;
Αυτή είναι η αντίφαση στο επίκεντρο των Wikileaks. Λαμβάνοντας υπόψη τα όσα έχω διαβάσει να λέει ο Assange, ο ίδιος μου φαίνεται να είναι αντίπαλος του πολέμου και υποστηρικτής της ειρήνης. Όμως, αυτό που κατάφερε με τη διαρροή των εγγράφων αυτών, αν η διαρροή κατάφερε κάτι, είναι να γίνει η διπλωματία πιο δύσκολη. Αυτό δεν σημαίνει ότι η κατάσταση θα οδηγήσει σε πόλεμο με οποιοδήποτε μέσο. Σημαίνει απλά ότι δεν μπορούμε να υποστηρίζουμε τις διαπραγματεύσεις και στη συνέχεια να ζητάμε από τους διαπραγματευτές την άρση της εμπιστευτικότητας, στο πλαίσιο της οποίας διεξάγουν τις διαπραγματεύσεις τους. Καμία επιχείρηση δεν θα μπορούσε να το κάνει αυτό, ούτε θα μπορούσε κανένας άλλος θεσμός . Σημειώστε πόσο σθεναρά κρύβει το Wikileaks την εσωτερική λειτουργία της δικής του οργάνωσης, από το πώς χρηματοδοτείται μέχρι τους ανθρώπους που απασχολούνται εκεί.
Οι ισχυρισμοί του Assange είναι ακόμη πιο ενδιαφέροντες από της άποψη της "θερμοπυρηνικής" απειλής. Προφανώς, υπάρχουν τεράστια αρχεία που θα αποκαλυφθούν αν τυχόν του συμβεί κάτι κακό. Είναι επίσης προφανές ότι δεν θα αποκαλυφθούν αν παραμείνει σώος και αβλαβής - αλλιώς η απειλή δεν έχει κανένα νόημα. Έτσι, η θέση του Assange είναι ότι διαθέτει μυστικά και θα τα κρατήσει μυστικά, αν δεν υποστεί βλάβη. Θεωρώ ότι αυτό είναι μια απολύτως λογική και εύλογη η θέση. Μία από τις καλύτερες χρήσεις για τα μυστικά είναι να ελέγχει κανείς ό, τι του προξενεί η άλλη πλευρά. Έτσι ο Assange είναι απολύτως αποφασισμένος να αποκαλύψει την αλήθεια εκτός εάν η μη αποκάλυψή τους εξυπηρετεί τα συμφέροντά του, περίπτωση την οποία το κοινό δεν χρειάζεται να γνωρίζει.
Είναι δύσκολο να διαπιστώσουμε τι ζημιά έχουν προξενήσει οι διαρροές, πέρα από τη γνωστή αμηχανία. Είναι επίσης δύσκολο να κατανοήσουμε γιατί το Wikileaks νομίζει ότι έχει αλλάξει το ρου της ιστορίας ή γιατί ο Assange στερείται επαρκούς αίσθησης ειρωνείας για να μην βλέπει την αντίφαση μεταξύ της θέσης του σχετικά με τη διαφάνεια και την προθυμία του να κρατήσει μυστικά όταν αυτό είναι προς όφελος του. Υπάρχει όμως και κάτι σημαντικό εδώ, το οποίο είναι το πώς όλα αυτά διέρρευσαν αρχικά.
Για να ξεκινήσουμε την εξήγηση αυτή, πρέπει να πάμε πίσω στις 9 / 11 και το συναίσθημα μετά από τα γεγονότα που ήταν ότι η αδυναμία των διαφόρων φορέων διακυβέρνησης να ανταλλάξουν πληροφορίες συνέβαλε στην καταστροφή. Η απάντηση ήταν να ανταλλάσσονται πληροφορίες, ώστε οι αναλυτές της υπηρεσίας πληροφοριών να μπορέσουν να αντλήσουν πληροφορίες από όλες τις πηγές, προκειμένου να λύσουν το γρίφο. Οι υπηρεσίες πληροφοριών απεχθάνονται την ανταλλαγή πληροφοριών, επειδή αυτό καθιστά υπερβολικά μεγάλες ποσότητες πληροφοριών ευάλωτες. Ο κατακερματισμός των πληροφοριών καθιστά δύσκολη τη μετέπειτα σύνθεσή τους, αλλά καθιστά επίσης πιο δύσκολη τη δημοσιοποίηση με τη μορφή του Wikileaks. Η ένταση μεταξύ υπηρεσιών πληροφοριών και υπηρεσιών ασφάλειας είναι αιώνια, και δεν θα υπάρξει ποτέ μια σαφής λύση.
Επί της ουσίας το ζήτημα είναι ποιος είχε πρόσβαση σε αυτό τον όγκο των αρχείων και ποιοι έλεγχοι είχαν ασκηθεί σε αυτά. Το τμήμα πληροφορικής παρακολούθησε όλους τους εξωτερικούς δίσκους ή e-mails; Ένας από τους λόγους για να είναι συμπτωματικό το γεγονός είναι ότι επρόκειτο για πληροφορίες που έχουν ταξινομηθεί ως απόρρητες και περεταίρω, με τη συντριπτική πλειοψηφία να είναι εμπιστευτικές, ούτε καν επιπέδου διανομής στο εξωτερικό. Οι πληροφορίες αυτές δεν θεωρήθηκαν ιδιαίτερα ευαίσθητες από την αμερικανική κυβέρνηση. Με βάση την πλέον πρόσφατη παρτίδα αρχείων, είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς πώς η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποφασίζει να χαρακτηρίσει το υλικό της. Αλλά πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι, με δεδομένο το επίπεδο διαβάθμισής τους αυτά τα αρχεία δεν είχαν τη μέγιστη δυνατή ασφάλεια γύρω τους, επειδή δεν θεωρήθηκαν εξαιρετικά ευαίσθητα..
Παρ ’ όλα αυτά το αδίκημα διεπράχθη. Σύμφωνα με την περίπτωση του Daniel Ellsberg, ο οποίος έδωσε ένα αντίγραφο εγγράφων του Πενταγώνου για το Βιετνάμ σε ρεπόρτερ των New York Times, αποτελεί αδίκημα όταν το διαπράττει κάτοχος πιστοποιητικού ασφαλείας με την παροχή διαβαθμισμένου υλικού για δημοσίευση, αλλά δεν είναι αδίκημα για τον εκδότη που το δημοσιεύει , ή τουλάχιστον έτσι έχει γίνει στην πράξη μετά την υπόθεση Ellsberg. Οι νομικοί εμπειρογνώμονες θα μπορέσουν να συζητήσουν τις αποχρώσεις, αλλά αυτή ήταν η πρακτική για σχεδόν 40 χρόνια. Η χρυσή τομή είναι το κατά πόσον ο εκδότης με οποιονδήποτε τρόπο ενθαρρύνθηκε ή συμμετείχε είτε στην κλοπή των πληροφοριών ή οι πληροφορίες απλά δόθηκαν σε αυτόν. Στην περίπτωση Ellsberg, αυτός παρέδωσε τις πληροφορίες στους δημοσιογράφους χωρίς αυτοί γνωρίζουν καν περί τίνος επρόκειτο. Ο Assange επιμένει ότι ήταν παθητικός αποδέκτης των πληροφοριών και ότι δεν είχε καμία σχέση με την διασφάλιση του απορρήτου.
Αυτή τη στιγμή έχει ενδιαφέρον να δούμε το κατά πόσον η απόλυτη ύπαρξη του Wikileaks αποτελούσε ενθάρρυνση ή συνωμοσία με όποιον επιθυμούσε να περάσει τις διαβαθμισμένες πληροφορίες. Αλλά το πιο ενδιαφέρον, με μεγάλη διαφορά είναι η ακολουθία των γεγονότων που οδήγησαν έναν Αμερικανικό στρατιώτη πρώτης κατηγορίας όχι μόνο να εξασφαλίσει το υλικό, αλλά να ξέρει πού να το αποστείλει και πώς θα φτάσει το υλικό μέχρι εκεί. Αν ο Pfc. Bradley Manning σχεδίασε και διέπραξε την κλοπή μόνος του, και έδωσε τις πληροφορίες αυθόρμητα στο Wikileaks, ο Assange είναι σαφής. Αλλά ο καθένας που βοήθησε τον Assange ή τον ενθάρρυνε είναι πιθανότατα ένοχος για συνωμοσία, και αν Assange ήξερε τι γινόταν, αυτός είναι πιθανώς επίσης ένοχος. Υπήρξε συζήτηση σχετικά με ορισμένα άτομα στο MIT που βοήθησαν τον Manning. Η τακτοποίηση της ακολουθίας είναι αυτό που το Υπουργείο Δικαιοσύνης αναμφισβήτητα κάνει τώρα. Ο Assange δεν μπορεί να είναι ένοχος για προδοσία, δεδομένου ότι δεν είναι Αμερικανός πολίτης. Αλλά θα μπορούσε να είναι ένοχος για κατασκοπεία. Η καλύτερη άμυνα του θα είναι ότι δεν μπορεί να είναι ένοχος για κατασκοπεία, διότι το υλικό που είχε κλαπεί ήταν τόσο ασήμαντο.
Δεν έχω την παραμικρή ιδέα αν ή πότε ο ίδιος ενεπλάκη με την απόκτηση του υλικού. Γνωρίζω - λόγω του υλικού που διέρρευσε μέχρι στιγμής - ότι υπάρχει κάτι λίγο πιο πέρα από τη μικρής σημασίας αμηχανία που ενυπάρχει σε αυτό. Ως εκ τούτου, ο ισχυρισμός του Assange ότι γεωπολιτική έχει αλλάξει είναι η ψευδής όπως είναι και τολμηρός. Το αν έχει διαπράξει αδίκημα, συμπεριλαμβανομένου του βιασμού, είναι κάτι δια το οποίο δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Αυτό για το οποίο είναι σαφώς ένοχος είναι η υπερβολή. Αλλά σε αντίθεση με αυτό που αποσκοπούσε, αυτός προσέφερε μια υπηρεσία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Νέα στοιχεία ελέγχου θα τοποθετηθούν για το είδος της χαμηλής ποιότητας υλικού που δημοσιεύεται. Ο Υπουργός Άμυνας Γκέιτς έκανε το ακόλουθο σχόλιο σχετικά με τις διαρροές εγγράφων:
"Τώρα, έχω ακούσει για τις επιπτώσεις των εν λόγω δημοσιεύσεων για την εξωτερική μας πολιτική που περιγράφεται ως μια ρευστοποίηση, ως μια αλλαγή –παιχνιδιού και ούτω καθεξής. Νομίζω ότι αυτά τα περιγραφικά στοιχεία είναι υπέρ το δέον εξημμένα. Το γεγονός είναι, ότι οι κυβερνήσεις ασχολούνται με τις Ηνωμένες Πολιτείες, διότι είναι προς το συμφέρον τους, όχι γιατί τους αρέσουμε, ούτε γιατί μας εμπιστεύονται, και ούτε γιατί πιστεύουν ότι μπορούμε να κρατήσουμε μυστικά. Πολλές κυβερνήσεις - ορισμένες κυβερνήσεις - ασχολούνται με εμάς, γιατί μας φοβούνται, μερικές επειδή μας σέβονται, οι περισσότερες, γιατί μας χρειάζονται. Είμαστε ακόμα επί της ουσίας, όπως ειπώθηκε προηγουμένως, το απαραίτητο έθνος. "
" Είναι αυτό το ενοχλητικό; Ναι. Είναι δύσκολο; Ναι. Οι συνέπειες για την αμερικανική εξωτερική πολιτική; Νομίζω ότι είναι πολύ μέτριες.’’
Δεν μου αρέσει να αφήνω οποιονδήποτε άλλον να έχει τον τελευταίο λόγο, αλλά στην προκειμένη περίπτωση η άποψη του Ρόμπερτ Γκέιτς είναι καθοριστική. Κάποιος μπορεί να προσποιηθεί ότι το Wikileaks έχει επαναπροσδιορίσει τη γεωπολιτική, αλλά δεν έχει πλησιάσει καν στην ουσία.
|
More Less | Administration-Government, ARCHITECTURE, Business-Affaires, Chemistry, Cosmetics, CULINARY & FOOD, Education, Electronics-Electrical Eng- Engineering, Energy Sources-Environment, Finance, Foreign Policy, HOMES, IT/Informatique, ΑRT,CINEMA,THEATRE, Legal, Medicine-Genetics-Biology-Health, Miscellaneous, OBJECTS, Telecommunications, textiles, TOURISM, Town Planning-Urbanisme-, Transport
More Less | | Master - Université Lyon 2 | | Années d'expérience en traduction : 30. Inscrit à ProZ.com : May 2010. Devenu membre en : Dec 2010. | anglais (Université Lumière Lyon 2, verified)
français (Université Lumière Lyon 2, verified)
anglais vers grec (Hellenic Association of Translators - Interpreters in the Public Sector)
français vers grec (Hellenic Association of Translators - Interpreters in the Public Sector)
anglais vers français (University Lyon 2)
grec vers anglais (Hellenic Association of Translators - Interpreters in the Public Sector)
grec vers français (Hellenic Association of Translators - Interpreters in the Public Sector)
|
More Less | | HATI, HATI, HATI, HATI, PAT (PEM in Greek) | | Adobe Acrobat, Dreamweaver, Indesign, Microsoft Excel, Microsoft Word, SDL T.STUDIO 2011, Powerpoint, SDL TRADOS, Wordfast | | http://www.transforumtranslations.com/ | | Maya Fourioti respecte les pratiques professionnelles ProZ.com's - Liste des pratiques. | | À mon propos 
An experienced, hardworking and efficient translator.
30 years of experience can meet your requirements.
My academic background has provided me with opportunities galore to explore the world of the languages I am fluent in.
I enjoy my job and I am committed to it.
| Cet utilisateur a gagné des points KudoZ en aidant d'autres traducteurs sur des termes de niveau PRO. Cliquez sur le total des points pour afficher les traductions proposées.
This user has reported completing projects in the following job categories, language pairs, and fields.
| Project History Summary |
|---|
| Total projects | 4 | | With client feedback | 2 | | Corroborated | 2 | | | 100% positive (2 entries) |  positive | 2 |  neutral | 0 |  negative | 0 |
| Job type | | Traduction | 4 | | | Language pairs | | anglais vers grec | 3 | | 2 | | anglais vers français | 1 | | grec vers anglais | 1 | | grec vers italien | 1 | | grec vers français | 1 | | | Specialty fields | | Transport / expédition | 1 | | Sports / forme physique / loisirs | 1 | | Tourisme et voyages | 1 | | Mathématiques et statistiques | 1 | | Org / dév. / coop internationale | 1 | | Droit (général) | 1 | | Cosmétiques / produits de beauté | 1 | | | Other fields |
|
|
|
Mots clés : travel, brochures, geopolitics, art, archaeology, websites, transport, certificates, thesis, politics, culinary, manuals, press, monuments, mountain medicine, education, linguistics, government, air companies, history, poetry, literature, blogging, cinema, music, museums, sociology, IT, philosophy, crafts, tradition, photography, french cuisine, diplomacy, pharmaceuticals, certificates, driving licences, official gazettes, quality assurance, private data, immigration, cosmetics, travel destinations, tax reports, semiology, local government, RES,
 Ce profil a reçu 358 visites au cours du dernier mois,
sur un total de 151 visiteurs
Dernière mise à jour du profil
Mar 1 |
The translation workplace 
Software comparison tool
Compétences